Sri Guru Granth Sahib Ji — Ang 155 (punjabi)
ਹਉ ਤੁਧੁ ਆਖਾ ਮੇਰੀ ਕਾਇਆ ਤੂੰ ਸੁਣਿ ਸਿਖ ਹਮਾਰੀ ॥ ॥
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ!
ਨਿੰਦਾ ਚਿੰਦਾ ਕਰਹਿ ਪਰਾਈ ਝੂਠੀ ਲਾਇਤਬਾਰੀ ॥ ॥
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਖਦੀ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਤੇਰਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਸੁਣ ਮੇਰੀ ਸਿੱਖਿਆ।
ਵੇਲਿ ਪਰਾਈ ਜੋਹਹਿ ਜੀਅੜੇ ਕਰਹਿ ਚੋਰੀ ਬੁਰਿਆਰੀ ॥ ॥
ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ-ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਝੂਠੀ ਗੱਲਾਂ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹਾਂ।
ਹੰਸੁ ਚਲਿਆ ਤੂੰ ਪਿਛੈ ਰਹੀਏਹਿ ਛੁਟੜਿ ਹੋਈਅਹਿ ਨਾਰੀ ॥੨॥ ॥
ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖਦੀ ਹਾਂ, ਚੋਰੀ-ਬੁਰਾਈ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।
ਤੂੰ ਕਾਇਆ ਰਹੀਅਹਿ ਸੁਪਨੰਤਰਿ ਤੁਧੁ ਕਿਆ ਕਰਮ ਕਮਾਇਆ ॥ ॥
ਹੰਸ (ਆਤਮਾ) ਤਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਗਈ ਹਾਂ, ਨਾਰੀ ਵਾਂਗ ਭਟਕ ਰਹੀ ਹਾਂ ॥
ਕਰਿ ਚੋਰੀ ਮੈ ਜਾ ਕਿਛੁ ਲੀਆ ਤਾ ਮਨਿ ਭਲਾ ਭਾਇਆ ॥ ॥
੨॥
ਹਲਤਿ ਨ ਸੋਭਾ ਪਲਤਿ ਨ ਢੋਈ ਅਹਿਲਾ ਜਨਮੁ ਗਵਾਇਆ ॥੩॥ ॥
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ!
ਹਉ ਖਰੀ ਦੁਹੇਲੀ ਹੋਈ ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ ਮੇਰੀ ਬਾਤ ਨ ਪੁਛੈ ਕੋਈ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ॥
ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਭਟਕ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਕੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ? ਚੋਰੀ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਕੁਝ ਲਿਆ ਹੈ, ਮਨ ਨੂੰ ਭਲਾ ਲੱਗਿਆ ਹੈ।
ਤਾਜੀ ਤੁਰਕੀ ਸੁਇਨਾ ਰੁਪਾ ਕਪੜ ਕੇਰੇ ਭਾਰਾ ॥ ॥
ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵੀ ਸੋਹਣਾ ਨਹੀਂ, ਸੁਭਾਅ ਵੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਗਵਾਇਆ ਹੈ ॥
ਕਿਸ ਹੀ ਨਾਲਿ ਨ ਚਲੇ ਨਾਨਕ ਝੜਿ ਝੜਿ ਪਏ ਗਵਾਰਾ ॥ ॥
੩॥
ਕੂਜਾ ਮੇਵਾ ਮੈ ਸਭ ਕਿਛੁ ਚਾਖਿਆ ਇਕੁ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਨਾਮੁ ਤੁਮਾਰਾ ॥੪॥ ॥
ਮੈਂ ਸੱਚੀ ਦੁਹੈਲੀ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ, ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ!
ਦੇ ਦੇ ਨੀਵ ਦਿਵਾਲ ਉਸਾਰੀ ਭਸਮੰਦਰ ਕੀ ਢੇਰੀ ॥ ॥
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਦਾ ॥
ਸੰਚੇ ਸੰਚਿ ਨ ਦੇਈ ਕਿਸ ਹੀ ਅੰਧੁ ਜਾਣੈ ਸਭ ਮੇਰੀ ॥ ॥
੧॥
ਸੋਇਨ ਲੰਕਾ ਸੋਇਨ ਮਾੜੀ ਸੰਪੈ ਕਿਸੈ ਨ ਕੇਰੀ ॥੫॥ ॥
ਰਹਾਉ ॥ ਤਾਜ, ਤੁਰਕੀ, ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਕੱਪੜੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਸਾਮਾਨ ਹੈ।
ਸੁਣਿ ਮੂਰਖ ਮੰਨ ਅਜਾਣਾ ॥ ॥
ਪਰ ਨਾਨਕ!
ਹੋਗੁ ਤਿਸੈ ਕਾ ਭਾਣਾ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ॥
ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਚੱਲਦਾ, ਝੱਟ-ਝੱਟ ਗਵਾਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾਹੁ ਹਮਾਰਾ ਠਾਕੁਰੁ ਭਾਰਾ ਹਮ ਤਿਸ ਕੇ ਵਣਜਾਰੇ ॥ ॥
ਕੂਜਾ, ਮੇਵਾ, ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਚੱਖਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਕ ਤੇਰਾ ਨਾਮ-ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਹੀਂ ਚੱਖਿਆ ॥
ਜੀਉ ਪਿੰਡੁ ਸਭ ਰਾਸਿ ਤਿਸੈ ਕੀ ਮਾਰਿ ਆਪੇ ਜੀਵਾਲੇ ॥੬॥੧॥੧੩॥ ॥
੪॥
ਗਉੜੀ ਚੇਤੀ ਮਹਲਾ ੧ ॥ ॥
ਈਂਟਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਘਰ ਬਣਾਇਆ, ਪਰ ਭਸਮੰਦਰ ਦੀ ਢੇਰੀ ਬਣ ਗਈ।
ਅਵਰਿ ਪੰਚ ਹਮ ਏਕ ਜਨਾ ਕਿਉ ਰਾਖਉ ਘਰ ਬਾਰੁ ਮਨਾ ॥ ॥
ਸੰਚਾ ਸੰਚ ਕੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਅੰਨ੍ਹਾ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਦੀ ਲੰਕਾ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਮਹਿਲ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ॥
ਮਾਰਹਿ ਲੂਟਹਿ ਨੀਤ ਨੀਤ ਕਿਸੁ ਆਗੈ ਕਰੀ ਪੁਕਾਰ ਜਨਾ ॥੧॥ ॥
੫॥
ਸ੍ਰੀ ਰਾਮ ਨਾਮਾ ਉਚਰੁ ਮਨਾ ॥ ॥
ਹੇ ਮੂਰਖ, ਅਗਿਆਨੀ ਮਨ!
ਆਗੈ ਜਮ ਦਲੁ ਬਿਖਮੁ ਘਨਾ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ॥
ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਹੁਕਮ ਮੰਨੋ ॥
ਉਸਾਰਿ ਮੜੋਲੀ ਰਾਖੈ ਦੁਆਰਾ ਭੀਤਰਿ ਬੈਠੀ ਸਾ ਧਨਾ ॥ ॥
੧॥
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਕੇਲ ਕਰੇ ਨਿਤ ਕਾਮਣਿ ਅਵਰਿ ਲੁਟੇਨਿ ਸੁ ਪੰਚ ਜਨਾ ॥੨॥ ॥
ਰਹਾਉ ॥
ਢਾਹਿ ਮੜੋਲੀ ਲੂਟਿਆ ਦੇਹੁਰਾ ਸਾ ਧਨ ਪਕੜੀ ਏਕ ਜਨਾ ॥ ॥
ਸਾਡਾ ਮਾਲਕ ਬਹੁਤ ਭਾਰਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਵਪਾਰੀ ਹਾਂ। ਜੀਵਨ, ਸਰੀਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪੇ ਮਾਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪੇ ਜਿਵਾਲਦਾ ਹੈ ॥
ਜਮ ਡੰਡਾ ਗਲਿ ਸੰਗਲੁ ਪੜਿਆ ਭਾਗਿ ਗਏ ਸੇ ਪੰਚ ਜਨਾ ॥੩॥ ॥
੬॥
ਕਾਮਣਿ ਲੋੜੈ ਸੁਇਨਾ ਰੁਪਾ ਮਿਤ੍ਰ ਲੁੜੇਨਿ ਸੁ ਖਾਧਾਤਾ ॥ ॥
੧॥
ਨਾਨਕ ਪਾਪ ਕਰੇ ਤਿਨ ਕਾਰਣਿ ਜਾਸੀ ਜਮਪੁਰਿ ਬਾਧਾਤਾ ॥੪॥੨॥੧੪॥ ॥
੧੩॥
ਗਉੜੀ ਚੇਤੀ ਮਹਲਾ ੧ ॥ ॥
ਗਉੜੀ ਚੇਤੀ ਮਹਲਾ ੧ ॥
ਮੁੰਦ੍ਰਾ ਤੇ ਘਟ ਭੀਤਰਿ ਮੁੰਦ੍ਰਾ ਕਾਂਇਆ ਕੀਜੈ ਖਿੰਥਾਤਾ ॥ ॥
ਹੋਰ ਪੰਜਾਂ ਨਾਲੋਂ ਮੈਂ ਇੱਕ ਹਾਂ, ਕਿਵੇਂ ਘਰ-ਬਾਰ ਰੱਖਾਂ?
ਪੰਚ ਚੇਲੇ ਵਸਿ ਕੀਜਹਿ ਰਾਵਲ ਇਹੁ ਮਨੁ ਕੀਜੈ ਡੰਡਾਤਾ ॥੧॥ ॥
ਲੁੱਟਦੇ, ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ, ਕਿਸੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹੜੀ ਗੁਹਾਰ ਕਰਾਂ? ॥
ਜੋਗ ਜੁਗਤਿ ਇਵ ਪਾਵਸਿਤਾ ॥ ॥
੧॥
ਏਕੁ ਸਬਦੁ ਦੂਜਾ ਹੋਰੁ ਨਾਸਤਿ ਕੰਦ ਮੂਲਿ ਮਨੁ ਲਾਵਸਿਤਾ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ॥
ਹੇ ਮਨ!
ਮੂੰਡਿ ਮੁੰਡਾਇਐ ਜੇ ਗੁਰੁ ਪਾਈਐ ਹਮ ਗੁਰੁ ਕੀਨੀ ਗੰਗਾਤਾ ॥ ॥
ਸ੍ਰੀ ਰਾਮ ਦਾ ਨਾਮ ਜਪ।
ਤ੍ਰਿਭਵਣ ਤਾਰਣਹਾਰੁ ਸੁਆਮੀ ਏਕੁ ਨ ਚੇਤਸਿ ਅੰਧਾਤਾ ॥੨॥ ॥
ਅੱਗੇ ਜਮਦੂਤਾਂ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਦਲ ਹੈ ॥
ਕਰਿ ਪਟੰਬੁ ਗਲੀ ਮਨੁ ਲਾਵਸਿ ਸੰਸਾ ਮੂਲਿ ਨ ਜਾਵਸਿਤਾ ॥ ॥
੧॥ ਰਹਾਉ ॥