Sri Guru Granth Sahib Ji — Ang 147 (punjabi)
ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਨੀਸਾਣਿ ਠਾਕ ਨ ਪਾਈਐ ॥ ॥
ਸਚੇ ਸ਼ਬਦਿ ਨੀਸਾਣਿ ਠਾਕੁ ਨ ਪਾਈਐ ॥
ਸਚੁ ਸੁਣਿ ਬੁਝਿ ਵਖਾਣਿ ਮਹਲਿ ਬੁਲਾਈਐ ॥੧੮॥ ॥
ਸਚੁ ਸੁਣਿ ਬੁਝਿ ਵਖਾਣਿ ਮਹਲਿ ਬੁਲਾਈਐ ॥
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥ ॥
੧੮॥
ਪਹਿਰਾ ਅਗਨਿ ਹਿਵੈ ਘਰੁ ਬਾਧਾ ਭੋਜਨੁ ਸਾਰੁ ਕਰਾਈ ॥ ॥
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥
ਸਗਲੇ ਦੂਖ ਪਾਣੀ ਕਰਿ ਪੀਵਾ ਧਰਤੀ ਹਾਕ ਚਲਾਈ ॥ ॥
ਪਹਿਰਾ ਅਗਨਿ ਹਿਵੈ ਘਰੁ ਬਾਧਾ ਭੋਜਨੁ ਸਾਰੁ ਕਰਾਈ ॥
ਧਰਿ ਤਾਰਾਜੀ ਅੰਬਰੁ ਤੋਲੀ ਪਿਛੈ ਟੰਕੁ ਚੜਾਈ ॥ ॥
ਸਗਲੇ ਦੂਖ ਪਾਣੀ ਕਰਿ ਪੀਵਾ ਧਰਤੀ ਹਾਕ ਚਲਾਈ ॥
ਏਵਡੁ ਵਧਾ ਮਾਵਾ ਨਾਹੀ ਸਭਸੈ ਨਥਿ ਚਲਾਈ ॥ ॥
ਧਰਿ ਤਾਰਾਜੀ ਅੰਬਰੁ ਤੋਲੀ ਪਿਛੈ ਟੰਕੁ ਚੜਾਈ ॥
ਏਤਾ ਤਾਣੁ ਹੋਵੈ ਮਨ ਅੰਦਰਿ ਕਰੀ ਭਿ ਆਖਿ ਕਰਾਈ ॥ ॥
ਏਵਡੁ ਵਧਾ ਮਾਵਾ ਨਾਹੀ ਸਭਸੈ ਨਥਿ ਚਲਾਈ ॥
ਜੇਵਡੁ ਸਾਹਿਬੁ ਤੇਵਡ ਦਾਤੀ ਦੇ ਦੇ ਕਰੇ ਰਜਾਈ ॥ ॥
ਏਤਾ ਤਾਣੁ ਹੋਵੈ ਮਨ ਅੰਦਰਿ ਕਰੀ ਭਿ ਆਖਿ ਕਰਾਈ ॥
ਨਾਨਕ ਨਦਰਿ ਕਰੇ ਜਿਸੁ ਉਪਰਿ ਸਚਿ ਨਾਮਿ ਵਡਿਆਈ ॥੧॥ ॥
ਜੇਵਡੁ ਸਾਹਿਬੁ ਤੇਵਡੁ ਦਾਤੀ ਦੇ ਦੇ ਕਰੇ ਰਜਾਈ ॥
ਮਃ ੨ ॥ ॥
ਨਾਨਕ ਨਦਰਿ ਕਰੇ ਜਿਸੁ ਉਪਰਿ ਸਚਿ ਨਾਮਿ ਵਡਿਆਈ ॥
ਆਖਣੁ ਆਖਿ ਨ ਰਜਿਆ ਸੁਨਣਿ ਨ ਰਜੇ ਕੰਨ ॥ ॥
੧॥
ਅਖੀ ਦੇਖਿ ਨ ਰਜੀਆ ਗੁਣ ਗਾਹਕ ਇਕ ਵੰਨ ॥ ॥
ਮਃ ੨ ॥
ਭੁਖਿਆ ਭੁਖ ਨ ਉਤਰੈ ਗਲੀ ਭੁਖ ਨ ਜਾਇ ॥ ॥
ਆਖਣੁ ਆਖਿ ਨ ਰਜਿਆ ਸੁਨਣਿ ਨ ਰਜੇ ਕੰਨ ॥
ਨਾਨਕ ਭੁਖਾ ਤਾ ਰਜੈ ਜਾ ਗੁਣ ਕਹਿ ਗੁਣੀ ਸਮਾਇ ॥੨॥ ॥
ਅਖੀ ਦੇਖਿ ਨ ਰਜੀਆ ਗੁਣ ਗਾਹਕ ਇਕ ਵੰਨ ॥
ਪਉੜੀ ॥ ॥
ਭੁਖਿਆ ਭੁਖ ਨ ਉਤਰੈ ਗਲੀ ਭੁਖ ਨ ਜਾਇ ॥
ਵਿਣੁ ਸਚੇ ਸਭੁ ਕੂੜੁ ਕੂੜੁ ਕਮਾਈਐ ॥ ॥
ਨਾਨਕ ਭੁਖਾ ਤਾ ਰਜੈ ਜਾ ਗੁਣ ਕਹਿ ਗੁਣੀ ਸਮਾਇ ॥
ਵਿਣੁ ਸਚੇ ਕੂੜਿਆਰੁ ਬੰਨਿ ਚਲਾਈਐ ॥ ॥
੨॥
ਵਿਣੁ ਸਚੇ ਤਨੁ ਛਾਰੁ ਛਾਰੁ ਰਲਾਈਐ ॥ ॥
ਪਉੜੀ ॥
ਵਿਣੁ ਸਚੇ ਸਭ ਭੁਖ ਜਿ ਪੈਝੈ ਖਾਈਐ ॥ ॥
ਵਿਣੁ ਸਚੇ ਸਭੁ ਕੂੜੁ ਕੂੜੁ ਕਮਾਈਐ ॥
ਵਿਣੁ ਸਚੇ ਦਰਬਾਰੁ ਕੂੜਿ ਨ ਪਾਈਐ ॥ ॥
ਵਿਣੁ ਸਚੇ ਕੂੜਿਆਰੁ ਬੰਨਿ ਚਲਾਈਐ ॥
ਕੂੜੈ ਲਾਲਚਿ ਲਗਿ ਮਹਲੁ ਖੁਆਈਐ ॥ ॥
ਵਿਣੁ ਸਚੇ ਤਨੁ ਛਾਰੁ ਛਾਰੁ ਰਲਾਈਐ ॥
ਸਭੁ ਜਗੁ ਠਗਿਓ ਠਗਿ ਆਈਐ ਜਾਈਐ ॥ ॥
ਵਿਣੁ ਸਚੇ ਸਭ ਭੁਖ ਜਿ ਪੈਝੈ ਖਾਈਐ ॥
ਤਨ ਮਹਿ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਅਗਿ ਸਬਦਿ ਬੁਝਾਈਐ ॥੧੯॥ ॥
ਵਿਣੁ ਸਚੇ ਦਰਬਾਰੁ ਕੂੜਿ ਨ ਪਾਈਐ ॥
ਸਲੋਕ ਮਃ ੧ ॥ ॥
ਕੂੜੈ ਲਾਲਚਿ ਲਗਿ ਮਹਲੁ ਖੁਆਈਐ ॥
ਨਾਨਕ ਗੁਰੁ ਸੰਤੋਖੁ ਰੁਖੁ ਧਰਮੁ ਫੁਲੁ ਫਲ ਗਿਆਨੁ ॥ ॥
ਸਭੁ ਜਗੁ ਠਗਿਓ ਠਗਿ ਆਈਐ ਜਾਈਐ ॥
ਰਸਿ ਰਸਿਆ ਹਰਿਆ ਸਦਾ ਪਕੈ ਕਰਮਿ ਧਿਆਨਿ ॥ ॥
ਤਨ ਮਹਿ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਅਗਿ ਸਬਦਿ ਬੁਝਾਈਐ ॥
ਪਤਿ ਕੇ ਸਾਦ ਖਾਦਾ ਲਹੈ ਦਾਨਾ ਕੈ ਸਿਰਿ ਦਾਨੁ ॥੧॥ ॥
੧੯॥
ਮਃ ੧ ॥ ॥
ਸਲੋਕ ਮਃ ੧ ॥
ਸੁਇਨੇ ਕਾ ਬਿਰਖੁ ਪਤ ਪਰਵਾਲਾ ਫੁਲ ਜਵੇਹਰ ਲਾਲ ॥ ॥
ਨਾਨਕ ਗੁਰੁ ਸੰਤੋਖੁ ਰੁਖੁ ਧਰਮੁ ਫੁਲੁ ਫਲ ਗਿਆਨੁ ॥
ਤਿਤੁ ਫਲ ਰਤਨ ਲਗਹਿ ਮੁਖਿ ਭਾਖਿਤ ਹਿਰਦੈ ਰਿਦੈ ਨਿਹਾਲੁ ॥ ॥
ਰਸਿ ਰਸਿਆ ਹਰਿਆ ਸਦਾ ਪਕੈ ਕਰਮਿ ਧਿਆਨਿ ॥
ਨਾਨਕ ਕਰਮੁ ਹੋਵੈ ਮੁਖਿ ਮਸਤਕਿ ਲਿਖਿਆ ਹੋਵੈ ਲੇਖੁ ॥ ॥
ਪਤਿ ਕੇ ਸਾਦ ਖਾਦਾ ਲਹੈ ਦਾਨਾ ਕੈ ਸਿਰਿ ਦਾਨੁ ॥
ਅਠਿਸਠਿ ਤੀਰਥ ਗੁਰ ਕੀ ਚਰਣੀ ਪੂਜੈ ਸਦਾ ਵਿਸੇਖੁ ॥ ॥
੧॥
ਹੰਸੁ ਹੇਤੁ ਲੋਭੁ ਕੋਪੁ ਚਾਰੇ ਨਦੀਆ ਅਗਿ ॥ ॥
ਮਃ １ ॥
ਪਵਹਿ ਦਝਹਿ ਨਾਨਕਾ ਤਰੀਐ ਕਰਮੀ ਲਗਿ ॥੨॥ ॥
Falling into them, one is burned, O Nanak! One is saved only by holding tight to good deeds. ||2||
ਪਉੜੀ ॥ ॥
Pauree:
ਜੀਵਦਿਆ ਮਰੁ ਮਾਰਿ ਨ ਪਛੋਤਾਈਐ ॥ ॥
ਾਂਹਲਿੲ ੇੋੁ ੳਰੲ ੳਲਵਿੲ, ਚੋਨਤੁੲਰ ਦੲੳਟਹ, ੳਨਦ ੇੋੁ ਸਹੳਲਲ ਹੳਵੲ ਨੋ ਰੲਗਰੲਟਸ ਨਿ ਟਹੲ ੲਨਦ.
ਝੂਠਾ ਇਹੁ ਸੰਸਾਰੁ ਕਿਨਿ ਸਮਝਾਈਐ ॥ ॥
ਠਹਸਿ ਾੋਰਲਦ ਸਿ ਡੳਲਸੲ, ਬੁਟ ੋਨਲੇ ੳ ਡੲਾ ੁਨਦੲਰਸਟੳਨਦ ਟਹਸਿ.
ਸਚਿ ਨ ਧਰੇ ਪਿਆਰੁ ਧੰਧੈ ਧਾਈਐ ॥ ॥
ਫੲੋਪਲੲ ਦੋ ਨੋਟ ੲਨਸਹਰਨਿੲ ਲੋਵੲ ਡੋਰ ਟਹੲ ਠਰੁਟਹ; ਟਹਏ ਚਹੳਸੲ ੳਡਟੲਰ ਾੋਰਲਦਲੇ ੳਡਡੳਰਿਸ ਨਿਸਟੲੳਦ.
ਕਾਲੁ ਬੁਰਾ ਖੈ ਕਾਲੁ ਸਿਰਿ ਦੁਨੀਆਈਐ ॥ ॥
ਠਹੲ ਟੲਰਰਬਿਲੲ ਟਮਿੲ ੋਡ ਦੲੳਟਹ ੳਨਦ ੳਨਨਹਿਲਿੳਟਿੋਨ ਹੋਵੲਰਸ ੋਵੲਰ ਟਹੲ ਹੲੳਦਸ ੋਡ ਟਹੲ ਾੋਰਲਦ.
ਹੁਕਮੀ ਸਿਰਿ ਜੰਦਾਰੁ ਮਾਰੇ ਦਾਈਐ ॥ ॥
ਭੇ ਟਹੲ ੍ਹੁਕੳਮ ੋਡ ਟਹੲ ਲ਼ੋਰਦ'ਸ ਛੋਮਮੳਨਦ, ਟਹੲ ੰੲਸਸੲਨਗੲਰ ੋਡ ਧੲੳਟਹ ਸਮੳਸਹੲਸ ਹਸਿ ਚਲੁਬ ੋਵੲਰ ਟਹੲਰਿ ਹੲੳਦਸ.
ਆਪੇ ਦੇਇ ਪਿਆਰੁ ਮੰਨਿ ਵਸਾਈਐ ॥ ॥
ਠਹੲ ਲ਼ੋਰਦ ੍ਹਮਿਸੲਲਡ ਗਵਿੲਸ ੍ਹਸਿ ਲ਼ੋਵੲ, ੳਨਦ ੲਨਸਹਰਨਿੲਸ ਟਿ ਾਟਿਹਨਿ ਟਹੲਰਿ ਮਨਿਦਸ.
ਮੁਹਤੁ ਨ ਚਸਾ ਵਿਲੰਮੁ ਭਰੀਐ ਪਾਈਐ ॥ ॥
ਂੋਟ ੳ ਮੋਮੲਨਟ ੋਰ ੳਨ ਨਿਸਟੳਨਟ'ਸ ਦੲਲੳੇ ਸਿ ਪੲਰਮਟਿਟੲਦ, ਾਹੲਨ ੋਨੲ'ਸ ਮੲੳਸੁਰੲ ੋਡ ਲਡਿੲ ਸਿ ਡੁਲਲ.
ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਬੁਝਿ ਸਚਿ ਸਮਾਈਐ ॥੨੦॥ ॥
ਭੇ ਘੁਰੁ'ਸ ਘਰੳਚੲ, ੋਨੲ ਚੋਮੲਸ ਟੋ ਕਨੋਾ ਟਹੲ ਠਰੁੲ ੌਨੲ, ੳਨਦ ਸਿ ੳਬਸੋਰਬੲਦ ਨਿਟੋ ੍ਹਮਿ. ਙਙ੨੦ਙਙ
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥ ॥
ਸ਼ਹੳਲੋਕ, ਢਰਿਸਟ ੰੲਹਲੳ:
ਤੁਮੀ ਤੁਮਾ ਵਿਸੁ ਅਕੁ ਧਤੂਰਾ ਨਿਮੁ ਫਲੁ ॥ ॥
ਭਟਿਟੲਰ ਮੲਲੋਨ, ਸਾੳਲਲੋਾ-ਾੋਰਟ, ਟਹੋਰਨ-ੳਪਪਲੲ ੳਨਦ ਨਮਿ ਡਰੁਟਿ
ਮਨਿ ਮੁਖਿ ਵਸਹਿ ਤਿਸੁ ਜਿਸੁ ਤੂੰ ਚਿਤਿ ਨ ਆਵਹੀ ॥ ॥
ਟਹੲਸੲ ਬਟਿਟੲਰ ਪੋਸਿੋਨਸ ਲੋਦਗੲ ਨਿ ਟਹੲ ਮਨਿਦਸ ੳਨਦ ਮੋੁਟਹਸ ੋਡ ਟਹੋਸੲ ਾਹੋ ਦੋ ਨੋਟ ਰੲਮੲਮਬੲਰ ੈੋੁ
ਨਾਨਕ ਕਹੀਐ ਕਿਸੁ ਹੰਢਨਿ ਕਰਮਾ ਬਾਹਰੇ ॥੧॥ ॥
ੌ ਂੳਨੳਕ, ਹੋਾ ਸਹੳਲਲ ੀ ਟੲਲਲ ਟਹੲਮ ਟਹਸਿ? ਾਂਟਿਹੋੁਟ ਟਹੲ ਕੳਰਮੳ ੋਡ ਗੋੋਦ ਦੲੲਦਸ, ਟਹਏ ੳਰੲ ੋਨਲੇ ਦੲਸਟਰੋੇਨਿਗ ਟਹੲਮਸੲਲਵੲਸ. ਙਙ੧ਙਙ
ਮਃ ੧ ॥ ॥
ਢਰਿਸਟ ੰੲਹਲੳ:
ਮਤਿ ਪੰਖੇਰੂ ਕਿਰਤੁ ਸਾਥਿ ਕਬ ਉਤਮ ਕਬ ਨੀਚ ॥ ॥
ਠਹੲ ਨਿਟੲਲਲੲਚਟ ਸਿ ੳ ਬਰਿਦ; ੋਨ ੳਚਚੋੁਨਟ ੋਡ ਟਿਸ ੳਚਟਿੋਨਸ, ਟਿ ਸਿ ਸੋਮੲਟਮਿੲਸ ਹਗਿਹ, ੳਨਦ ਸੋਮੲਟਮਿੲਸ ਲੋਾ.