Sri Guru Granth Sahib Ji — Ang 125 (punjabi)
ਗੁਰਮੁਖਿ ਜੀਵੈ ਮਰੈ ਪਰਵਾਣੁ ॥ ॥
ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਨਮੁਖ ਰਹਿ ਕੇ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਪ੍ਰਵਾਨ ਹੈ।
ਆਰਜਾ ਨ ਛੀਜੈ ਸਬਦੁ ਪਛਾਣੁ ॥ ॥
ਲੋਭ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਸਬਦ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰਮੁਖਿ ਮਰੈ ਨ ਕਾਲੁ ਨ ਖਾਏ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਚਿ ਸਮਾਵਣਿਆ ॥੨॥ ॥
ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਨਮੁਖ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਾਲ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦਾ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਨਮੁਖ ਸਤਿ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਰਿ ਦਰਿ ਸੋਭਾ ਪਾਏ ॥ ॥
। 2।
ਗੁਰਮੁਖਿ ਵਿਚਹੁ ਆਪੁ ਗਵਾਏ ॥ ॥
।
ਆਪਿ ਤਰੈ ਕੁਲ ਸਗਲੇ ਤਾਰੇ ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਨਮੁ ਸਵਾਰਣਿਆ ॥੩॥ ॥
ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਨਮੁਖ ਹਰੀ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਸੋਭਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਨਮੁਖ ਆਪਾ ਗਵਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਗੁਰਮੁਖਿ ਦੁਖੁ ਕਦੇ ਨ ਲਗੈ ਸਰੀਰਿ ॥ ॥
ਆਪ ਤਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਾਰਾ ਕੁਲ ਤਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਨਮੁਖ ਜਨਮ ਸਵਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਉਮੈ ਚੂਕੈ ਪੀਰ ॥ ॥
।
ਗੁਰਮੁਖਿ ਮਨੁ ਨਿਰਮਲੁ ਫਿਰਿ ਮੈਲੁ ਨ ਲਾਗੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਹਜਿ ਸਮਾਵਣਿਆ ॥੪॥ ॥
3। ।
ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਾਮੁ ਮਿਲੈ ਵਡਿਆਈ ॥ ॥
ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਨਮੁਖ ਦੁੱਖ ਕਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਗੁਰਮੁਖਿ ਗੁਣ ਗਾਵੈ ਸੋਭਾ ਪਾਈ ॥ ॥
ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਨਮੁਖ ਹਉਮੈ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਨਮੁਖ ਮਨ ਨਿਰਮਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਮੈਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਨਮੁਖ ਸਹਿਜ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਦਾ ਅਨੰਦਿ ਰਹੈ ਦਿਨੁ ਰਾਤੀ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਬਦੁ ਕਰਾਵਣਿਆ ॥੫॥ ॥
।
ਗੁਰਮੁਖਿ ਅਨਦਿਨੁ ਸਬਦੇ ਰਾਤਾ ॥ ॥
4। ।
ਗੁਰਮੁਖਿ ਜੁਗ ਚਾਰੇ ਹੈ ਜਾਤਾ ॥ ॥
ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਨਮੁਖ ਨਾਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਗੁਰਮੁਖਿ ਗੁਣ ਗਾਵੈ ਸਦਾ ਨਿਰਮਲੁ ਸਬਦੇ ਭਗਤਿ ਕਰਾਵਣਿਆ ॥੬॥ ॥
ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਨਮੁਖ ਗੁਣ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸੋਭਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਬਾਝੁ ਗੁਰੂ ਹੈ ਅੰਧ ਅੰਧਾਰਾ ॥ ॥
ਸਦਾ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਦਿਨ ਰਾਤ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਨਮੁਖ ਸਬਦ ਨੂੰ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ।
ਜਮਕਾਲਿ ਗਰਠੇ ਕਰਹਿ ਪੁਕਾਰਾ ॥ ॥
5।
ਅਨਦਿਨੁ ਰੋਗੀ ਬਿਸਟਾ ਕੇ ਕੀੜੇ ਬਿਸਟਾ ਮਹਿ ਦੁਖੁ ਪਾਵਣਿਆ ॥੭॥ ॥
। ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਨਮੁਖ ਹਰ ਵੇਲੇ ਸਬਦ ਵਿੱਚ ਰੱਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਗੁਰਮੁਖਿ ਆਪੇ ਕਰੇ ਕਰਾਏ ॥ ॥
ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਨਮੁਖ ਚਾਰੇ ਜੁਗਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਿਰਦੈ ਵੁਠਾ ਆਪਿ ਆਏ ॥ ॥
ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਨਮੁਖ ਗੁਣ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਸਦਾ ਨਿਰਮਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸਬਦ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ।
ਨਾਨਕ ਨਾਮਿ ਮਿਲੈ ਵਡਿਆਈ ਪੂਰੇ ਗੁਰ ਤੇ ਪਾਵਣਿਆ ॥੮॥੨੫॥੨੬॥ ॥
6।
ਮਾਝ ਮਹਲਾ ੩ ॥ ॥
।
ਏਕਾ ਜੋਤਿ ਜੋਤਿ ਹੈ ਸਰੀਰਾ ॥ ॥
ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਅੰਨ੍ਹਾ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਹੈ। ਜਮ ਕਾਲ ਗ੍ਰਿਫਤਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪੁਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਬਦਿ ਦਿਖਾਏ ਸਤਿਗੁਰੁ ਪੂਰਾ ॥ ॥
ਹਰ ਵੇਲੇ ਰੋਗੀ ਹਨ, ਮੈਲ ਵਿੱਚ ਕੀੜੇ ਹਨ, ਮੈਲ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਆਪੇ ਫਰਕੁ ਕੀਤੋਨੁ ਘਟ ਅੰਤਰਿ ਆਪੇ ਬਣਤ ਬਣਾਵਣਿਆ ॥੧॥ ॥
। 7।
ਹਉ ਵਾਰੀ ਜੀਉ ਵਾਰੀ ਹਰਿ ਸਚੇ ਕੇ ਗੁਣ ਗਾਵਣਿਆ ॥ ॥
।
ਬਾਝੁ ਗੁਰੂ ਕੋ ਸਹਜੁ ਨ ਪਾਏ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਹਜਿ ਸਮਾਵਣਿਆ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ॥
ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਨਮੁਖ ਆਪੇ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤੂੰ ਆਪੇ ਸੋਹਹਿ ਆਪੇ ਜਗੁ ਮੋਹਹਿ ॥ ॥
ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਨਮੁਖ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਆਪੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਨਕ ਨਾਮ ਵਿੱਚ ਵਡਿਆਈ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਪੂਰੇ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤੂੰ ਆਪੇ ਨਦਰੀ ਜਗਤੁ ਪਰੋਵਹਿ ॥ ॥
।
ਤੂੰ ਆਪੇ ਦੁਖੁ ਸੁਖੁ ਦੇਵਹਿ ਕਰਤੇ ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਰਿ ਦੇਖਾਵਣਿਆ ॥੨॥ ॥
8। ।
ਆਪੇ ਕਰਤਾ ਕਰੇ ਕਰਾਏ ॥ ॥
25।
ਆਪੇ ਸਬਦੁ ਗੁਰ ਮੰਨਿ ਵਸਾਏ ॥ ॥
। 26।
ਸਬਦੇ ਉਪਜੈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਾਣੀ ਗੁਰਮੁਖਿ ਆਖਿ ਸੁਣਾਵਣਿਆ ॥੩॥ ॥
।
ਆਪੇ ਕਰਤਾ ਆਪੇ ਭੁਗਤਾ ॥ ॥
ਮਾਝ ਮਹਲਾ 3।
ਬੰਧਨ ਤੋੜੇ ਸਦਾ ਹੈ ਮੁਕਤਾ ॥ ॥
। ਇੱਕ ਜੋਤ ਹੈ, ਜੋਤ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਸਦਾ ਮੁਕਤੁ ਆਪੇ ਹੈ ਸਚਾ ਆਪੇ ਅਲਖੁ ਲਖਾਵਣਿਆ ॥੪॥ ॥
ਸਬਦ ਦੁਆਰਾ ਪੂਰਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਆਪੇ ਮਾਇਆ ਆਪੇ ਛਾਇਆ ॥ ॥
ਆਪੇ ਭੇਦ ਕੀਤਾ ਹੈ ਘਟ ਅੰਤਰ, ਆਪੇ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ।
ਆਪੇ ਮੋਹੁ ਸਭੁ ਜਗਤੁ ਉਪਾਇਆ ॥ ॥
1।
ਆਪੇ ਗੁਣਦਾਤਾ ਗੁਣ ਗਾਵੈ ਆਪੇ ਆਖਿ ਸੁਣਾਵਣਿਆ ॥੫॥ ॥
। ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਸੱਚੇ ਹਰੀ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਆਪੇ ਕਰੇ ਕਰਾਏ ਆਪੇ ॥ ॥
ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸਹਿਜ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਨਮੁਖ ਸਹਿਜ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਪੇ ਥਾਪਿ ਉਥਾਪੇ ਆਪੇ ॥ ॥
।
ਤੁਝ ਤੇ ਬਾਹਰਿ ਕਛੂ ਨ ਹੋਵੈ ਤੂੰ ਆਪੇ ਕਾਰੈ ਲਾਵਣਿਆ ॥੬॥ ॥
1। ।
ਆਪੇ ਮਾਰੇ ਆਪਿ ਜੀਵਾਏ ॥ ॥
ਰਹਾਉ।
ਆਪੇ ਮੇਲੇ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਏ ॥ ॥
। ਤੂੰ.
ਸੇਵਾ ਤੇ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਹਜਿ ਸਮਾਵਣਿਆ ॥੭॥ ॥
. .