ਐਸਾ ਨਾਮੁ ਨਿਰੰਜਨ ਦੇਉ ॥ ॥

ऐसा है निरंजन का नाम ॥

ਹਉ ਜਾਚਿਕੁ ਤੂ ਅਲਖ ਅਭੇਉ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ॥

मैं याचक हूँ, तू अगम्य और अपार ॥१॥ रहाउ ॥

ਮਾਇਆ ਮੋਹੁ ਧਰਕਟੀ ਨਾਰਿ ॥ ਭੂੰਡੀ ਕਾਮਣਿ ਕਾਮਣਿਆਰਿ ॥ ॥

माया मोह धोखेबाज नारी है ॥ नीच कामनाओं वाली कामिन है ॥

ਰਾਜੁ ਰੂਪੁ ਝੂਠਾ ਦਿਨ ਚਾਰਿ ॥ ॥

राज और रूप झूठे हैं, चार दिन के लिए ॥

ਨਾਮੁ ਮਿਲੈ ਚਾਨਣੁ ਅੰਧਿਆਰਿ ॥੨॥ ॥

नाम मिले तो अंधकार में प्रकाश हो जाए ॥२॥

ਚਖਿ ਛੋਡੀ ਸਹਸਾ ਨਹੀ ਕੋਇ ॥ ॥

चखकर छोड़ने वाला सहसा कोई नहीं ॥

ਬਾਪੁ ਦਿਸੈ ਵੇਜਾਤਿ ਨ ਹੋਇ ॥ ॥

पिता दिखाई देता है, पर बेगाना नहीं होता ॥

ਏਕੇ ਕਉ ਨਾਹੀ ਭਉ ਕੋਇ ॥ ॥

एक के लिए कोई भय नहीं ॥

ਕਰਤਾ ਕਰੇ ਕਰਾਵੈ ਸੋਇ ॥੩॥ ॥

करता करता है और करवाता भी वही है ॥३॥

ਸਬਦਿ ਮੁਏ ਮਨੁ ਮਨ ਤੇ ਮਾਰਿਆ ॥ ॥

शब्द से मरे हुए मन को मन से ही मार दिया ॥

ਠਾਕਿ ਰਹੇ ਮਨੁ ਸਾਚੈ ਧਾਰਿਆ ॥ ॥

स्थिर रहे मन को सत्य में धारण किया ॥

ਅਵਰੁ ਨ ਸੂਝੈ ਗੁਰ ਕਉ ਵਾਰਿਆ ॥ ॥

और कुछ नहीं सूझता, गुरु पर वार दिया ॥

ਨਾਨਕ ਨਾਮਿ ਰਤੇ ਨਿਸਤਾਰਿਆ ॥੪॥੩॥ ॥

नानक नाम में रँगे हुए निस्तारे गए ॥४॥३॥

ਬਿਲਾਵਲੁ ਮਹਲਾ ੧ ॥ ॥

Bilaaval, First Mehla:

ਗੁਰ ਬਚਨੀ ਮਨੁ ਸਹਜ ਧਿਆਨੇ ॥ ॥

Through the Word of the Guru's Teachings, the mind intuitively meditates on the Lord.

ਹਰਿ ਕੈ ਰੰਗਿ ਰਤਾ ਮਨੁ ਮਾਨੇ ॥ ॥

Imbued with the Lord's Love, the mind is satisfied.

ਮਨਮੁਖ ਭਰਮਿ ਭੁਲੇ ਬਉਰਾਨੇ ॥ ॥

The insane, self-willed manmukhs wander around, deluded by doubt.

ਹਰਿ ਬਿਨੁ ਕਿਉ ਰਹੀਐ ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਪਛਾਨੇ ॥੧॥ ॥

Without the Lord, how can anyone survive? Through the Word of the Guru's Shabad, He is realized. ||1||

ਬਿਨੁ ਦਰਸਨ ਕੈਸੇ ਜੀਵਉ ਮੇਰੀ ਮਾਈ ॥ ॥

Without the Blessed Vision of His Darshan, how can I live, O my mother?

ਹਰਿ ਬਿਨੁ ਜੀਅਰਾ ਰਹਿ ਨ ਸਕੈ ਖਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰਿ ਬੂਝ ਬੁਝਾਈ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ॥

Without the Lord, my soul cannot survive, even for an instant; the True Guru has helped me understand this. ||1||Pause||

ਮੇਰਾ ਪ੍ਰਭੁ ਬਿਸਰੈ ਹਉ ਮਰਉ ਦੁਖਾਲੀ ॥ ॥

Forgetting my God, I die in pain.

ਸਾਸਿ ਗਿਰਾਸਿ ਜਪਉ ਅਪੁਨੇ ਹਰਿ ਭਾਲੀ ॥ ॥

With each breath and morsel of food, I meditate on my Lord, and seek Him.

ਸਦ ਬੈਰਾਗਨਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਨਿਹਾਲੀ ॥ ॥

I remain always detached, but I am enraptured with the Lord's Name.

ਅਬ ਜਾਨੇ ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਰਿ ਨਾਲੀ ॥੨॥ ॥

Now, as Gurmukh, I know that the Lord is always with me. ||2||

ਅਕਥ ਕਥਾ ਕਹੀਐ ਗੁਰ ਭਾਇ ॥ ॥

The Unspoken Speech is spoken, by the Will of the Guru.

ਪ੍ਰਭੁ ਅਗਮ ਅਗੋਚਰੁ ਦੇਇ ਦਿਖਾਇ ॥ ॥

He shows us that God is unapproachable and unfathomable.

ਬਿਨੁ ਗੁਰ ਕਰਣੀ ਕਿਆ ਕਾਰ ਕਮਾਇ ॥ ॥

Without the Guru, what lifestyle could we practice, and what work could we do?

ਹਉਮੈ ਮੇਟਿ ਚਲੈ ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਸਮਾਇ ॥੩॥ ॥

Eradicating egotism, and walking in harmony with the Guru's Will, I am absorbed in the Word of the Shabad. ||3||

ਮਨਮੁਖੁ ਵਿਛੁੜੈ ਖੋਟੀ ਰਾਸਿ ॥ ॥

The self-willed manmukhs are separated from the Lord, gathering false wealth.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਾਮਿ ਮਿਲੈ ਸਾਬਾਸਿ ॥ ॥

The Gurmukhs are celebrated with the glory of the Naam, the Name of the Lord.

ਹਰਿ ਕਿਰਪਾ ਧਾਰੀ ਦਾਸਨਿ ਦਾਸ ॥ ॥

The Lord has showered His Mercy upon me, and made me the slave of His slaves.

ਜਨ ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਨਾਮ ਧਨੁ ਰਾਸਿ ॥੪॥੪॥ ॥

The Name of the Lord is the wealth and capital of servant Nanak. ||4||4||

ਬਿਲਾਵਲੁ ਮਹਲਾ ੩ ਘਰੁ ੧ ॥

Bilaaval, Third Mehla, First House:

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥ ॥

One Universal Creator God. By The Grace Of The True Guru:

ਧ੍ਰਿਗੁ ਧ੍ਰਿਗੁ ਖਾਇਆ ਧ੍ਰਿਗੁ ਧ੍ਰਿਗੁ ਸੋਇਆ ਧ੍ਰਿਗੁ ਧ੍ਰਿਗੁ ਕਾਪੜੁ ਅੰਗਿ ਚੜਾਇਆ ॥ ॥

Cursed, cursed is the food; cursed, cursed is the sleep; cursed, cursed are the clothes worn on the body.

ਧ੍ਰਿਗੁ ਸਰੀਰੁ ਕੁਟੰਬ ਸਹਿਤ ਸਿਉ ਜਿਤੁ ਹੁਣਿ ਖਸਮੁ ਨ ਪਾਇਆ ॥ ॥

Cursed is the body, along with family and friends, when one does not find his Lord and Master in this life.

ਪਉੜੀ ਛੁੜਕੀ ਫਿਰਿ ਹਾਥਿ ਨ ਆਵੈ ਅਹਿਲਾ ਜਨਮੁ ਗਵਾਇਆ ॥੧॥ ॥

He misses the step of the ladder, and this opportunity will not come into his hands again; his life is wasted, uselessly. ||1||

ਦੂਜਾ ਭਾਉ ਨ ਦੇਈ ਲਿਵ ਲਾਗਣਿ ਜਿਨਿ ਹਰਿ ਕੇ ਚਰਣ ਵਿਸਾਰੇ ॥ ॥

The love of duality does not allow him to lovingly focus his attention on the Lord; he forgets the Feet of the Lord.

ਜਗਜੀਵਨ ਦਾਤਾ ਜਨ ਸੇਵਕ ਤੇਰੇ ਤਿਨ ਕੇ ਤੈ ਦੂਖ ਨਿਵਾਰੇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ॥

O Life of the World, O Great Giver, you eradicate the sorrows of your humble servants. ||1||Pause||

ਤੂ ਦਇਆਲੁ ਦਇਆਪਤਿ ਦਾਤਾ ਕਿਆ ਏਹਿ ਜੰਤ ਵਿਚਾਰੇ ॥ ॥

You are Merciful, O Great Giver of Mercy; what are these poor beings?

ਮੁਕਤ ਬੰਧ ਸਭਿ ਤੁਝ ਤੇ ਹੋਏ ਐਸਾ ਆਖਿ ਵਖਾਣੇ ॥ ॥

All are liberated or placed into bondage by You; this is all one can say.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਹੋਵੈ ਸੋ ਮੁਕਤੁ ਕਹੀਐ ਮਨਮੁਖ ਬੰਧ ਵਿਚਾਰੇ ॥੨॥ ॥

One who becomes Gurmukh is said to be liberated, while the poor self-willed manmukhs are in bondage. ||2||

ਸੋ ਜਨੁ ਮੁਕਤੁ ਜਿਸੁ ਏਕ ਲਿਵ ਲਾਗੀ ਸਦਾ ਰਹੈ ਹਰਿ ਨਾਲੇ ॥ ॥

He alone is liberated, who lovingly focuses his attention on the One Lord, always dwelling with the Lord.

ਤਿਨ ਕੀ ਗਹਣ ਗਤਿ ਕਹੀ ਨ ਜਾਈ ਸਚੈ ਆਪਿ ਸਵਾਰੇ ॥ ॥

His depth and condition cannot be described. The True Lord Himself embellishes him.