ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥ ॥

शलोक महला ३ ॥

ਪਰਥਾਇ ਸਾਖੀ ਮਹਾ ਪੁਰਖ ਬੋਲਦੇ ਸਾਝੀ ਸਗਲ ਜਹਾਨੈ ॥ ॥

परथाई साखी महा पुरख बोलदे साझी सगल जहानै ॥

ਗੁਰਮੁਖਿ ਹੋਇ ਸੁ ਭਉ ਕਰੇ ਆਪਣਾ ਆਪੁ ਪਛਾਣੈ ॥ ॥

गुरमुखि होइ सु भउ करे अपना आपु पहचानै ॥

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਜੀਵਤੁ ਮਰੈ ਤਾ ਮਨ ਹੀ ਤੇ ਮਨੁ ਮਾਨੈ ॥ ॥

गुर परसादी जीवतु मरे ता मन ही ते मन मानै ॥

ਜਿਨ ਕਉ ਮਨ ਕੀ ਪਰਤੀਤਿ ਨਾਹੀ ਨਾਨਕ ਸੇ ਕਿਆ ਕਥਹਿ ਗਿਆਨੈ ॥੧॥ ॥

जिन कौ मन की प्रतीति नाही नानक से क्या कथहि ज्ञानै ॥१॥

ਮਃ ੩ ॥ ॥

महला ३ ॥

ਗੁਰਮੁਖਿ ਚਿਤੁ ਨ ਲਾਇਓ ਅੰਤਿ ਦੁਖੁ ਪਹੁਤਾ ਆਇ ॥ ॥

गुरमुखि चितु न लाइओ अँति दुखु पहुता आइ ॥

ਅੰਦਰਹੁ ਬਾਹਰਹੁ ਅੰਧਿਆਂ ਸੁਧਿ ਨ ਕਾਈ ਪਾਇ ॥ ॥

अंदरहु बाहरहु अंध्यां सुधि न काई पाइ ॥

ਪੰਡਿਤ ਤਿਨ ਕੀ ਬਰਕਤੀ ਸਭੁ ਜਗਤੁ ਖਾਇ ਜੋ ਰਤੇ ਹਰਿ ਨਾਇ ॥ ॥

पंडित तिन की बरकती सभु जगतु खाइ जो रते हरि नाइ ॥

ਜਿਨ ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਸਲਾਹਿਆ ਹਰਿ ਸਿਉ ਰਹੇ ਸਮਾਇ ॥ ॥

जिन गुर कै शब्दि सलाहिया हरि सिउ रहे समाइ ॥

ਪੰਡਿਤ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਬਰਕਤਿ ਨ ਹੋਵਈ ਨਾ ਧਨੁ ਪਲੈ ਪਾਇ ॥ ॥

पंडित दूजे भाइ बरकति न होवई ना धन पलै पाइ ॥

ਪੜਿ ਥਕੇ ਸੰਤੋਖੁ ਨ ਆਇਓ ਅਨਦਿਨੁ ਜਲਤ ਵਿਹਾਇ ॥ ॥

पढ़ थके संतोखु न आइओ अनदिनु जलत विहाइ ॥

ਕੂਕ ਪੂਕਾਰ ਨ ਚੁਕਈ ਨਾ ਸੰਸਾ ਵਿਚਹੁ ਜਾਇ ॥ ॥

कूक पुकार न चुकई ना संसा विचहु जाइ ॥

ਨਾਨਕ ਨਾਮ ਵਿਹੂਣਿਆ ਮੁਹਿ ਕਾਲੈ ਉਠਿ ਜਾਇ ॥੨॥ ॥

नानक नाम विहूणिया मुहि काले उठ जाइ ॥२॥

ਪਉੜੀ ॥ ॥

पउड़ी ॥

ਹਰਿ ਸਜਣ ਮੇਲਿ ਪਿਆਰੇ ਮਿਲਿ ਪੰਥੁ ਦਸਾਈ ॥ ॥

हरि सजन मेलि पियारे मिलि पंथु दसाई ॥

ਜੋ ਹਰਿ ਦਸੇ ਮਿਤੁ ਤਿਸੁ ਹਉ ਬਲਿ ਜਾਈ ॥ ॥

जो हरि दसे मितु तिसु हउ बलि जाई ॥

ਗੁਣ ਸਾਝੀ ਤਿਨ ਸਿਉ ਕਰੀ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਈ ॥ ॥

गुण साझी तिन सिउ करी हरि नामु ध्याई ॥

ਹਰਿ ਸੇਵੀ ਪਿਆਰਾ ਨਿਤ ਸੇਵਿ ਹਰਿ ਸੁਖੁ ਪਾਈ ॥ ॥

हरि सेवी पियारा नित सेवि हरि सुखु पाई ॥

ਬਲਿਹਾਰੀ ਸਤਿਗੁਰ ਤਿਸੁ ਜਿਨਿ ਸੋਝੀ ਪਾਈ ॥੧੨॥ ॥

बलिहारी सतिगुर तिसु जिनि सोझी पाई ॥१२॥

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥ ॥

शलोक महला ३ ॥

ਪੰਡਿਤ ਮੈਲੁ ਨ ਚੁਕਈ ਜੇ ਵੇਦ ਪੜੈ ਜੁਗ ਚਾਰਿ ॥ ॥

पंडित मैलु न चुकई जे वेद पढ़ै जुग चारि ॥

ਤ੍ਰੈ ਗੁਣ ਮਾਇਆ ਮੂਲੁ ਹੈ ਵਿਚਿ ਹਉਮੈ ਨਾਮੁ ਵਿਸਾਰਿ ॥ ॥

त्रै गुण माया मूलु है विचि हउमै नामु विसारि ॥

ਪੰਡਿਤ ਭੂਲੇ ਦੂਜੈ ਲਾਗੇ ਮਾਇਆ ਕੈ ਵਾਪਾਰਿ ॥ ॥

पंडित भूले दूजे लागे माया कै व्यापारि ॥

ਅੰਤਰਿ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਭੁਖ ਹੈ ਮੂਰਖ ਭੁਖਿਆ ਮੁਏ ਗਵਾਰ ॥ ॥

अंतर त्रिष्णा भूख है मूर्ख भूखिया मुए गवार ॥

ਸਤਿਗੁਰਿ ਸੇਵਿਐ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਵੀਚਾਰਿ ॥ ॥

सतिगुरि सेविऐ सुखु पाइआ सचै शब्दि वीच

ਅੰਦਰਹੁ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਭੁਖ ਗਈ ਸਚੈ ਨਾਇ ਪਿਆਰਿ ॥ ॥

अंदरहु त्रिष्णा भुख गई सचे नाइ प्यारि ॥

ਨਾਨਕ ਨਾਮਿ ਰਤੇ ਸਹਜੇ ਰਜੇ ਜਿਨਾ ਹਰਿ ਰਖਿਆ ਉਰਿ ਧਾਰਿ ॥੧॥ ॥

नानक नामि रते सहजे रजे जिना हरि रखिया उरि धारि ॥१॥ ॥

ਮਃ ੩ ॥ ॥

मः ३ ॥

ਮਨਮੁਖ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਨ ਸੇਵਿਆ ਦੁਖੁ ਲਗਾ ਬਹੁਤਾ ਆਇ ॥ ॥

मनमुख हरि नामु न सेविया दुखु लगा बहुता आइ ॥

ਅੰਤਰਿ ਅਗਿਆਨੁ ਅੰਧੇਰੁ ਹੈ ਸੁਧਿ ਨ ਕਾਈ ਪਾਇ ॥ ॥

अंतरि अगियानु अंधेरु है सुधि न काई पाइ ॥

ਮਨਹਠਿ ਸਹਜਿ ਨ ਬੀਜਿਓ ਭੁਖਾ ਕਿ ਅਗੈ ਖਾਇ ॥ ॥

मनहठि सहजि न बीजिओ भुखा कि अगै खाय ॥

ਨਾਮੁ ਨਿਧਾਨੁ ਵਿਸਾਰਿਆ ਦੂਜੈ ਲਗਾ ਜਾਇ ॥ ॥

नामु निधानु विसारिया दूजै लगा जाय ॥

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਮਿਲਹਿ ਵਡਿਆਈਆ ਜੇ ਆਪੇ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਇ ॥੨॥ ॥

नानक गुरमुखि मिलहि वडियाईआ जे आपे मेलि मिलाइ ॥२॥ ॥

ਪਉੜੀ ॥ ॥

पउड़ी ॥

ਹਰਿ ਰਸਨਾ ਹਰਿ ਜਸੁ ਗਾਵੈ ਖਰੀ ਸੁਹਾਵਣੀ ॥ ॥

हरि रसना हरि जसु गावै खरी सुहावणी ॥

ਜੋ ਮਨਿ ਤਨਿ ਮੁਖਿ ਹਰਿ ਬੋਲੈ ਸਾ ਹਰਿ ਭਾਵਣੀ ॥ ॥

जो मनि तनि मुखि हरि बोलै सा हरि भावणी ॥

ਜੋ ਗੁਰਮੁਖਿ ਚਖੈ ਸਾਦੁ ਸਾ ਤ੍ਰਿਪਤਾਵਣੀ ॥ ॥

जो गुरमुखि चखै सादु सा त्रिपतावणी ॥

ਗੁਣ ਗਾਵੈ ਪਿਆਰੇ ਨਿਤ ਗੁਣ ਗਾਇ ਗੁਣੀ ਸਮਝਾਵਣੀ ॥ ॥

गुण गावै पियारे नित गुण गाय गुणी समझावणी ॥

ਜਿਸੁ ਹੋਵੈ ਆਪਿ ਦਇਆਲੁ ਸਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਗੁਰੂ ਬੁਲਾਵਣੀ ॥੧੩॥ ॥

जिसु होवै आपि दइआलु सा सतिगुरू गुरू बुलावणी ॥१३॥ ॥

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥ ॥

शलोकु मः ३ ॥

ਹਸਤੀ ਸਿਰਿ ਜਿਉ ਅੰਕਸੁ ਹੈ ਅਹਰਣਿ ਜਿਉ ਸਿਰੁ ਦੇਇ ॥ ॥

हसती सिरि जिउ अंकसु है अहरणि जिउ सिरु देइ ॥

ਮਨੁ ਤਨੁ ਆਗੈ ਰਾਖਿ ਕੈ ਊਭੀ ਸੇਵ ਕਰੇਇ ॥ ॥

मनु तनु आगै राखि कै ऊभी सेव करेइ ॥