ਆਸਾ ਮਹਲਾ ੫ ॥ ॥

आसा महला ५ ॥

ਆਗੈ ਹੀ ਤੇ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਹੂਆ ਅਵਰੁ ਕਿ ਜਾਣੈ ਗਿਆਨਾ ॥ ॥

आगे ही ते सब कुछ हुआ, और कौन जानता है ज्ञान?

ਭੂਲ ਚੂਕ ਅਪਨਾ ਬਾਰਿਕੁ ਬਖਸਿਆ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਭਗਵਾਨਾ ॥੧॥ ॥

भूल-चूक अपना क्षमा कर दिया परब्रह्म भगवान ने ॥१॥

ਸਤਿਗੁਰੁ ਮੇਰਾ ਸਦਾ ਦਇਆਲਾ ਮੋਹਿ ਦੀਨ ਕਉ ਰਾਖਿ ਲੀਆ ॥ ॥

सतगुरु मेरा सदा दयालु, मुझे दीन को रख लिया।

ਕਾਟਿਆ ਰੋਗੁ ਮਹਾ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ਹਰਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਮੁਖਿ ਨਾਮੁ ਦੀਆ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ॥

काटा रोग, महा सुख पाया, हरि अमृत मुख नाम दिया ॥१॥ रहाउ ॥

ਅਨਿਕ ਪਾਪ ਮੇਰੇ ਪਰਹਰਿਆ ਬੰਧਨ ਕਾਟੇ ਮੁਕਤ ਭਏ ॥ ॥

अनेक पाप मेरे दूर हुए, बंधन कटे, मुक्त हुआ।

ਅੰਧ ਕੂਪ ਮਹਾ ਘੋਰ ਤੇ ਬਾਹ ਪਕਰਿ ਗੁਰਿ ਕਾਢਿ ਲੀਏ ॥੨॥ ॥

अंधे कुएँ महा घोर से बाहर पकड़कर गुरु ने निकाल लिया ॥२॥

ਨਿਰਭਉ ਭਏ ਸਗਲ ਭਉ ਮਿਟਿਆ ਰਾਖੇ ਰਾਖਨਹਾਰੇ ॥ ॥

निडर हुआ, सब भय मिट गया, रखा रखने वाले ने।

ਐਸੀ ਦਾਤਿ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਭ ਮੇਰੇ ਕਾਰਜ ਸਗਲ ਸਵਾਰੇ ॥੩॥ ॥

ऐसी दात तेरी प्रभ मेरे, कार्य सब सँवारे ॥३॥

ਗੁਣ ਨਿਧਾਨ ਸਾਹਿਬ ਮਨਿ ਮੇਲਾ ॥ ॥

गुण निधान साहिब मन में मिला।

ਸਰਣਿ ਪਇਆ ਨਾਨਕ ਸੁਹੇਲਾ ॥੪॥੯॥੪੮॥

शरण पड़ा नानक, सुखी हुआ ॥४॥९॥४८॥

ਆਸਾ ਮਹਲਾ ੫ ॥ ॥

आसा महला ५ ॥

ਤੂੰ ਵਿਸਰਹਿ ਤਾਂ ਸਭੁ ਕੋ ਲਾਗੂ ਚੀਤਿ ਆਵਹਿ ਤਾਂ ਸੇਵਾ ॥ ॥

तूँ विसरता है तो सब कुछ लगता है, चित्त में आता है तो सेवा।

ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਊ ਦੂਜਾ ਸੂਝੈ ਸਾਚੇ ਅਲਖ ਅਭੇਵਾ ॥੧॥ ॥

और कोई दूसरा नहीं समझता, सच्चे अलख अभेव ॥१॥

ਚੀਤਿ ਆਵੈ ਤਾਂ ਸਦਾ ਦਇਆਲਾ ਲੋਗਨ ਕਿਆ ਵੇਚਾਰੇ ॥ ॥

चित्त में आता है तो सदा दयालु, लोगों की क्या चिंता?

ਬੁਰਾ ਭਲਾ ਕਹੁ ਕਿਸ ਨੋ ਕਹੀਐ ਸਗਲੇ ਜੀਅ ਤੁਮੑਾਰੇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ॥

बुरा-भला कहूँ किससे कहूँ, सब प्राणी तुम्हारे ॥१॥ रहाउ ॥

ਤੇਰੀ ਟੇਕ ਤੇਰਾ ਆਧਾਰਾ ਹਾਥ ਦੇਇ ਤੂੰ ਰਾਖਹਿ ॥ ॥

तेरी टेक तेरा आधार, हाथ देकर तूँ रखता है।

ਜਿਸੁ ਜਨ ਊਪਰਿ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਤਿਸ ਕਉ ਬਿਪੁ ਨ ਕੋਊ ਭਾਖੈ ॥੨॥ ॥

जिस जन पर तेरी कृपा, उसको कोई बुरा नहीं कहता ॥२॥

ਓਹੋ ਸੁਖੁ ਓਹਾ ਵਡਿਆਈ ਜੋ ਪ੍ਰਭ ਜੀ ਮਨਿ ਭਾਣੀ ॥ ॥

वही सुख वही महिमा, जो प्रभु जी मन को भाती।

ਤੂੰ ਦਾਨਾ ਤੂੰ ਸਦ ਮਿਹਰਵਾਨਾ ਨਾਮੁ ਮਿਲੈ ਰੰਗੁ ਮਾਣੀ ॥੩॥ ॥

तूँ दाता, तूँ सदैव दयावान, नाम मिलता है, रंग माना ॥३॥

ਤੁਧੁ ਆਗੈ ਅਰਦਾਸਿ ਹਮਾਰੀ ਜੀਉ ਪਿੰਡੁ ਸਭੁ ਤੇਰਾ ॥ ॥

तुझ आगे अर्दास हमारी, जीवात्मा सब कुछ तेरा।

ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਸਭ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕੋਈ ਨਾਉ ਨ ਜਾਣੈ ਮੇਰਾ ॥੪॥੧੦॥੪੯॥ ॥

कहो नानक, सब तेरी महिमा, कोई नाम नहीं जानता मेरा ॥४॥१०॥४९॥

ਆਸਾ ਮਹਲਾ ੫ ॥ ॥

आसा महला ५ ॥

ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਭ ਅੰਤਰਜਾਮੀ ਸਾਧਸੰਗਿ ਹਰਿ ਪਾਈਐ ॥ ॥

करि किरपा प्रभ अंतरजामी साधसंगि हरि पाईऐ ॥

ਖੋਲਿ ਕਿਵਾਰ ਦਿਖਾਲੇ ਦਰਸਨੁ ਪੁਨਰਪਿ ਜਨਮਿ ਨ ਆਈਐ ॥੧॥ ॥

खोलि किवार दिखाले दरसनु पुनरपि जनमि न आईऐ ॥१॥

ਮਿਲਉ ਪਰੀਤਮ ਸੁਆਮੀ ਅਪੁਨੇ ਸਗਲੇ ਦੂਖ ਹਰਉ ਰੇ ॥ ॥

मिलउ परीतम सुआमी अपुने सगले दूख हरउ रे ॥

ਪਾਰਬ੍ਰਹਮੁ ਜਿਨਿੑ ਰਿਦੈ ਅਰਾਧਿਆ ਤਾ ਕੈ ਸੰਗਿ ਤਰਉ ਰੇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ॥

पारब्रहमु जिन्ह रिदै अराधिआ ता कै संगि तरउ रे ॥१॥ रहाउ ॥

ਮਹਾ ਉਦਿਆਨ ਪਾਵਕ ਸਾਗਰ ਭਏ ਹਰਖ ਸੋਗ ਮਹਿ ਬਸਨਾ ॥ ॥

महा उदियान पावक सागर भए हरख सोग महि बसना ॥

ਸਤਿਗੁਰੁ ਭੇਟਿ ਭਇਆ ਮਨੁ ਨਿਰਮਲੁ ਜਪਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਹਰਿ ਰਸਨਾ ॥੨॥ ॥

सतगुरु भेटि भइआ मनु निरमलु जपि अम्रितु हरि रसना ॥२॥

ਤਨੁ ਧਨੁ ਥਾਪਿ ਕੀਓ ਸਭੁ ਅਪਨਾ ਕੋਮਲ ਬੰਧਨ ਬਾਂਧਿਆ ॥ ॥

तनु धनु थापि कीओ सभु अपना कोमल बंधन बांधिया ॥

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦਿ ਭਏ ਜਨ ਮੁਕਤੇ ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਅਰਾਧਿਆ ॥੩॥ ॥

गुर परसादि भए जन मुकते हरि हरि नामु अराधिआ ॥३॥

ਰਾਖਿ ਲੀਏ ਪ੍ਰਭਿ ਰਾਖਨਹਾਰੈ ਜੋ ਪ੍ਰਭ ਅਪੁਨੇ ਭਾਣੇ ॥ ॥

राखि लीए प्रभि राखनहारै जो प्रभ अपुने भाणे ॥

ਜੀਉ ਪਿੰਡੁ ਸਭੁ ਤੁਮੑਰਾ ਦਾਤੇ ਨਾਨਕ ਸਦ ਕੁਰਬਾਣੇ ॥੪॥੧੧॥੫੦॥ ॥

जीउ पिंडु सभु तुम्हारा दाते नानक सद कुरबाणे ॥४॥११॥५०॥

ਆਸਾ ਮਹਲਾ ੫ ॥ ॥

आसा महला ५ ॥

ਮੋਹ ਮਲਨ ਨੀਦ ਤੇ ਛੁਟਕੀ ਕਉਨੁ ਅਨੁਗ੍ਰਹੁ ਭਇਓ ਰੀ ॥ ॥

मोह मलन नीद ते छुटकी कउनु अनुग्रहु भइओ री ॥

ਮਹਾ ਮੋਹਨੀ ਤੁਧੁ ਨ ਵਿਆਪੈ ਤੇਰਾ ਆਲਸੁ ਕਹਾ ਗਇਓ ਰੀ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ॥

महा मोहनी तुधु न विआपै तेरा आलसु कहा गइओ री ॥१॥ रहाउ ॥