ਏਕ ਤੁਈ ਏਕ ਤੁਈ ॥੨॥ ॥

एक तू ही एक तू ही ॥२॥

ਮਃ ੧ ॥ ॥

मः १ ॥

ਨ ਦਾਦੇ ਦਿਹੰਦ ਆਦਮੀ ॥ ਨ ਸਪਤ ਜੇਰ ਜਿਮੀ ॥ ॥

न दादे दहिंद आदमी ॥ न सप्त जेहरी जिमी ॥

ਅਸਤਿ ਏਕ ਦਿਗਰਿ ਕੁਈ ॥ ॥

अस्ति एक दिगर कोई ॥

ਏਕ ਤੁਈ ਏਕ ਤੁਈ ॥੩॥ ॥

एक तू ही एक तू ही ॥३॥

ਮਃ ੧ ॥ ॥

मः १ ॥

ਨ ਸੂਰ ਸਸਿ ਮੰਡਲੋ ॥ ਨ ਸਪਤ ਦੀਪ ਨਹ ਜਲੋ ॥ ਅੰਨ ਪਉਣ ਥਿਰੁ ਨ ਕੁਈ ॥ ॥

न सूर ससि मंडलौ ॥ न सप्त दीप नह जलौ ॥ अन्न पवन थिरु न कोई ॥

ਏਕੁ ਤੁਈ ਏਕੁ ਤੁਈ ॥੪॥ ॥

एक तू ही एक तू ही ॥४॥

ਮਃ ੧ ॥ ॥

मः १ ॥

ਨ ਰਿਜਕੁ ਦਸਤ ਆ ਕਸੇ ॥ ॥

न रिजकु दस्त आ कसे ॥

ਹਮਾ ਰਾ ਏਕੁ ਆਸ ਵਸੇ ॥ ॥

हमारा एक आस वसे ॥

ਅਸਤਿ ਏਕੁ ਦਿਗਰ ਕੁਈ ॥ ॥

अस्ति एक दिगर कोई ॥

ਏਕ ਤੁਈ ਏਕੁ ਤੁਈ ॥੫॥ ॥

एक तू ही एक तू ही ॥५॥

ਮਃ ੧ ॥ ॥

मः १ ॥

ਪਰੰਦਏ ਨ ਗਿਰਾਹ ਜਰ ॥ ॥

परंडे न गिराह जर ॥

ਦਰਖਤ ਆਬ ਆਸ ਕਰ ॥ ॥

दरखत आब आस कर ॥

ਦਿਹੰਦ ਸੁਈ ॥ ॥

दहिंद सुई ॥

ਏਕ ਤੁਈ ਏਕ ਤੁਈ ॥੬॥ ॥

एक तू ही एक तू ही ॥६॥

ਮਃ ੧ ॥ ॥

मः १ ॥

ਨਾਨਕ ਲਿਲਾਰਿ ਲਿਖਿਆ ਸੋਇ ॥ ॥

नानक लिलारी लिखिया सोइ ॥

ਮੇਟਿ ਨ ਸਾਕੈ ਕੋਇ ॥ ॥

मेटि न साके कोई ॥

ਕਲਾ ਧਰੈ ਹਿਰੈ ਸੁਈ ॥ ॥

कला धरे हिरै सुई ॥

ਏਕੁ ਤੁਈ ਏਕੁ ਤੁਈ ॥੭॥ ॥

एक तू ही एक तू ही ॥७॥

ਪਉੜੀ ॥ ॥

पौड़ी ॥

ਸਚਾ ਤੇਰਾ ਹੁਕਮੁ ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਾਣਿਆ ॥ ॥

सच्चा तेरा हुकुम गुरमुखि जानिया ॥

ਗੁਰਮਤੀ ਆਪੁ ਗਵਾਇ ਸਚੁ ਪਛਾਣਿਆ ॥ ॥

गुरमति आपु गवाइ सचु पहचानिया ॥

ਸਚੁ ਤੇਰਾ ਦਰਬਾਰੁ ਸਬਦੁ ਨੀਸਾਣਿਆ ॥ ॥

सच तेरा दरबारु शब्दु निशाणिया ॥

ਸਚਾ ਸਬਦੁ ਵੀਚਾਰਿ ਸਚਿ ਸਮਾਣਿਆ ॥ ॥

सच्चा शब्दु विचारि सचि समाणिया ॥

ਮਨਮੁਖ ਸਦਾ ਕੂੜਿਆਰ ਭਰਮਿ ਭੁਲਾਣਿਆ ॥ ॥

मनमुख सदा कूढ़ियार भरम भुलानिया ॥

ਵਿਸਟਾ ਅੰਦਰਿ ਵਾਸੁ ਸਾਦੁ ਨ ਜਾਣਿਆ ॥ ॥

विसटा अंदर वासु सादु न जानिया ॥

ਵਿਣੁ ਨਾਵੈ ਦੁਖੁ ਪਾਇ ਆਵਣ ਜਾਣਿਆ ॥ ॥

विनु नावै दुखु पाइ आवण जानिया ॥

ਨਾਨਕ ਪਾਰਖੁ ਆਪਿ ਜਿਨਿ ਖੋਟਾ ਖਰਾ ਪਛਾਣਿਆ ॥੧੩॥ ॥

नानक पारखु आपि जिनि खोटा खरा पहचानिया ॥१३॥

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥ ॥

सलोकु मः १ ॥

ਸੀਹਾ ਬਾਜਾ ਚਰਗਾ ਕੁਹੀਆ ਏਨਾ ਖਵਾਲੇ ਘਾਹ ॥ ॥

सीहा बाजा चरगा कुहिया एना ख्वाले घाह ॥

ਘਾਹੁ ਖਾਨਿ ਤਿਨਾ ਮਾਸੁ ਖਵਾਲੇ ਏਹਿ ਚਲਾਏ ਰਾਹ ॥ ॥

घाहु खानि तिना मासु ख्वाले एहि चलाए राह ॥

ਨਦੀਆ ਵਿਚਿ ਟਿਬੇ ਦੇਖਾਲੇ ਥਲੀ ਕਰੇ ਅਸਗਾਹ ॥ ॥

नदिया विचि टिबे देखाले थली करे असगाह ॥

ਕੀੜਾ ਥਾਪਿ ਦੇਇ ਪਾਤਿਸਾਹੀ ਲਸਕਰ ਕਰੇ ਸੁਆਹ ॥ ॥

कीड़ा थापि देइ पातिशाही लस्कर करे सुआह ॥

ਜੇਤੇ ਜੀਅ ਜੀਵਹਿ ਲੈ ਸਾਹਾ ਜੀਵਾਲੇ ਤਾ ਕਿ ਅਸਾਹ ॥ ॥

जेते जीव जीवहि ले साहा जीवा ले ता कि असाहा ॥

ਨਾਨਕ ਜਿਉ ਜਿਉ ਸਚੇ ਭਾਵੈ ਤਿਉ ਤਿਉ ਦੇਇ ਗਿਰਾਹ ॥੧॥ ॥

नानक जिउ जिउ सचे भावै तिउ तिउ दे

ਮਃ ੧ ॥ ॥

First Mehla:

ਇਕਿ ਮਾਸਹਾਰੀ ਇਕਿ ਤ੍ਰਿਣੁ ਖਾਹਿ ॥ ॥

Some eat meat, while others eat grass.

ਇਕਨਾ ਛਤੀਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਾਹਿ ॥ ॥

Some have all the thirty-six varieties of delicacies,

ਇਕਿ ਮਿਟੀਆ ਮਹਿ ਮਿਟੀਆ ਖਾਹਿ ॥ ॥

while others live in the dirt and eat mud.

ਇਕਿ ਪਉਣ ਸੁਮਾਰੀ ਪਉਣ ਸੁਮਾਰਿ ॥ ॥

Some control the breath, and regulate their breathing.

ਇਕਿ ਨਿਰੰਕਾਰੀ ਨਾਮ ਆਧਾਰਿ ॥ ॥

Some live by the Support of the Naam, the Name of the Formless Lord.

ਜੀਵੈ ਦਾਤਾ ਮਰੈ ਨ ਕੋਇ ॥ ॥

The Great Giver lives; no one dies.

ਨਾਨਕ ਮੁਠੇ ਜਾਹਿ ਨਾਹੀ ਮਨਿ ਸੋਇ ॥੨॥ ॥

O Nanak, those who do not enshrine the Lord within their minds are deluded. ||2||

ਪਉੜੀ ॥ ॥

Pauree:

ਪੂਰੇ ਗੁਰ ਕੀ ਕਾਰ ਕਰਮਿ ਕਮਾਈਐ ॥ ॥

By the karma of good actions, some come to serve the Perfect Guru.

ਗੁਰਮਤੀ ਆਪੁ ਗਵਾਇ ਨਾਮੁ ਧਿਆਈਐ ॥ ॥

Through the Guru's Teachings, some eliminate selfishness and conceit, and meditate on the Naam, the Name of the Lord.

ਦੂਜੀ ਕਾਰੈ ਲਗਿ ਜਨਮੁ ਗਵਾਈਐ ॥ ॥

Undertaking any other task, they waste their lives in vain.

ਵਿਣੁ ਨਾਵੈ ਸਭ ਵਿਸੁ ਪੈਝੈ ਖਾਈਐ ॥ ॥

Without the Name, all that they wear and eat is poison.

ਸਚਾ ਸਬਦੁ ਸਾਲਾਹਿ ਸਚਿ ਸਮਾਈਐ ॥ ॥

Praising the True Word of the Shabad, they merge with the True Lord.

ਵਿਣੁ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵੇ ਨਾਹੀ ਸੁਖਿ ਨਿਵਾਸੁ ਫਿਰਿ ਫਿਰਿ ਆਈਐ ॥ ॥

Without serving the True Guru, they do not obtain the home of peace; they are consigned to reincarnation, over and over again.

ਦੁਨੀਆ ਖੋਟੀ ਰਾਸਿ ਕੂੜੁ ਕਮਾਈਐ ॥ ॥

Investing counterfeit capital, they earn only falsehood in the world.

ਨਾਨਕ ਸਚੁ ਖਰਾ ਸਾਲਾਹਿ ਪਤਿ ਸਿਉ ਜਾਈਐ ॥੧੪॥ ॥

O Nanak, singing the Praises of the Pure, True Lord, they depart with honor. ||14||

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥ ॥

Shalok, First Mehla:

ਤੁਧੁ ਭਾਵੈ ਤਾ ਵਾਵਹਿ ਗਾਵਹਿ ਤੁਧੁ ਭਾਵੈ ਜਲਿ ਨਾਵਹਿ ॥ ॥

When it pleases You, we play music and sing; when it pleases You, we bathe in water.