ਸਲੋਕ ਮਃ ੧ ॥ ॥

वह सतिगुरु, ज्ञानी पुरुष, घर के भीतर ही घर दिखा देता है।

ਘਰ ਮਹਿ ਘਰੁ ਦੇਖਾਇ ਦੇਇ ਸੋ ਸਤਿਗੁਰੁ ਪੁਰਖੁ ਸੁਜਾਣੁ ॥ ॥

पांच शब्दों की ध्वनि वहाँ गूंजती है, शब्द ही निशान है।

ਪੰਚ ਸਬਦ ਧੁਨਿਕਾਰ ਧੁਨਿ ਤਹ ਬਾਜੈ ਸਬਦੁ ਨੀਸਾਣੁ ॥ ॥

दीपक, लोक, पाताल, वहाँ खंड और मंडल हैरान हैं।

ਦੀਪ ਲੋਅ ਪਾਤਾਲ ਤਹ ਖੰਡ ਮੰਡਲ ਹੈਰਾਨੁ ॥ ॥

तारों के घोर बाजिंद्र (नाद) वहाँ बजते हैं, सच्चा तख्त सुल्तान का है।

ਤਾਰ ਘੋਰ ਬਾਜਿੰਤ੍ਰ ਤਹ ਸਾਚਿ ਤਖਤਿ ਸੁਲਤਾਨੁ ॥ ॥

सुखमन के घर में राग सुनकर, सुन मंडल में लिव लग जाती है।

ਸੁਖਮਨ ਕੈ ਘਰਿ ਰਾਗੁ ਸੁਨਿ ਸੁੰਨਿ ਮੰਡਲਿ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥ ॥

अकथनीय कथा का विचार किया जाता है, मनसा मन में समा जाती है।

ਅਕਥ ਕਥਾ ਬੀਚਾਰੀਐ ਮਨਸਾ ਮਨਹਿ ਸਮਾਇ ॥ ॥

उलटा कमल अमृत से भरा है, यह मन कहीं नहीं जाता।

ਉਲਟਿ ਕਮਲੁ ਅੰਮ੍ਰਿਤਿ ਭਰਿਆ ਇਹੁ ਮਨੁ ਕਤਹੁ ਨ ਜਾਇ ॥ ॥

अजपा जाप नहीं भूलता, आदि जुगादि में समाया हुआ है।

ਅਜਪਾ ਜਾਪੁ ਨ ਵੀਸਰੈ ਆਦਿ ਜੁਗਾਦਿ ਸਮਾਇ ॥ ॥

सभी सखियाँ (इन्द्रियाँ) पाँचों मिलकर, गुरुमुख होकर अपने घर में निवास करती हैं।

ਸਭਿ ਸਖੀਆ ਪੰਚੇ ਮਿਲੇ ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਿਜ ਘਰਿ ਵਾਸੁ ॥ ॥

शब्द खोजकर यह घर मिलता है, नानक उसका दास है।॥१॥

ਸਬਦੁ ਖੋਜਿ ਇਹੁ ਘਰੁ ਲਹੈ ਨਾਨਕੁ ਤਾ ਕਾ ਦਾਸੁ ॥੧॥ ॥

चिलिमिली बिसियार दुनिया फानी।

ਮਃ ੧ ॥ ॥

कालूबि अकल मन गोर न मानी।

ਚਿਲਿਮਿਲਿ ਬਿਸੀਆਰ ਦੁਨੀਆ ਫਾਨੀ ॥ ॥

मन कमीन कमतरीन तू दरियाउ खुदाया।

ਕਾਲੂਬਿ ਅਕਲ ਮਨ ਗੋਰ ਨ ਮਾਨੀ ॥ ॥

एकु चीजु मुझै देहि अवर जहर चीिज न भाया।

ਮਨ ਕਮੀਨ ਕਮਤਰੀਨ ਤੂ ਦਰੀਆਉ ਖੁਦਾਇਆ ॥ ॥

पुराब खाम कूजै हिकमति खुदाया।

ਏਕੁ ਚੀਜੁ ਮੁਝੈ ਦੇਹਿ ਅਵਰ ਜਹਰ ਚੀਜ ਨ ਭਾਇਆ ॥ ॥

मन तुआना तू कुदरती आया।

ਪੁਰਾਬ ਖਾਮ ਕੂਜੈ ਹਿਕਮਤਿ ਖੁਦਾਇਆ ॥ ॥

सग नानक दीबान मस्ताना नित चढ़ै सवाया।

ਮਨ ਤੁਆਨਾ ਤੂ ਕੁਦਰਤੀ ਆਇਆ ॥ ॥

आतस दुनिया खुनक नामु खुदाया ॥२॥

ਸਗ ਨਾਨਕ ਦੀਬਾਨ ਮਸਤਾਨਾ ਨਿਤ ਚੜੈ ਸਵਾਇਆ ॥ ॥

सभो बरतै चलतु चलतु वखाणिया ॥

ਆਤਸ ਦੁਨੀਆ ਖੁਨਕ ਨਾਮੁ ਖੁਦਾਇਆ ॥੨॥ ॥

पारब्रहमु परमेसरु गुरमुखि जाणिया ॥

ਪਉੜੀ ਨਵੀ ਮਃ ੫ ॥ ॥

लथे सभि विकार सबदि नीसाणिया ॥

ਸਭੋ ਵਰਤੈ ਚਲਤੁ ਚਲਤੁ ਵਖਾਣਿਆ ॥ ॥

साधू संगि उधारु भए निकाणिया ॥

ਪਾਰਬ੍ਰਹਮੁ ਪਰਮੇਸਰੁ ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਾਣਿਆ ॥ ॥

सिमर सिमर दातारु सभि रंग माणिआ ॥

ਲਥੇ ਸਭਿ ਵਿਕਾਰ ਸਬਦਿ ਨੀਸਾਣਿਆ ॥ ॥

परगटु भइया संसारि मिहर छावाणिया ॥

ਸਾਧੂ ਸੰਗਿ ਉਧਾਰੁ ਭਏ ਨਿਕਾਣਿਆ ॥ ॥

आपे बखसि मिलाए सद कुरबाणिया ॥

ਸਿਮਰਿ ਸਿਮਰਿ ਦਾਤਾਰੁ ਸਭਿ ਰੰਗ ਮਾਣਿਆ ॥ ॥

नानक लए मिलाइ खसमै भाणिया ॥२७॥

ਪਰਗਟੁ ਭਇਆ ਸੰਸਾਰਿ ਮਿਹਰ ਛਾਵਾਣਿਆ ॥ ॥

धंनु सु कागदु कलम धंनु धंनु भांडा धंनु मसु ॥

ਆਪੇ ਬਖਸਿ ਮਿਲਾਏ ਸਦ ਕੁਰਬਾਣਿਆ ॥ ॥

धनु लेखारी नानका जिनि नामु लिखाइया सचु ॥१॥

ਨਾਨਕ ਲਏ ਮਿਲਾਇ ਖਸਮੈ ਭਾਣਿਆ ॥੨੭॥ ॥

आपे पटी कलम आपि उपरि लेखु भि तूं ॥

ਸਲੋਕ ਮਃ ੧ ॥ ॥

एको कहीऐ नानका दूजा काहे कू ॥२॥

ਧੰਨੁ ਸੁ ਕਾਗਦੁ ਕਲਮ ਧੰਨੁ ਧਨੁ ਭਾਂਡਾ ਧਨੁ ਮਸੁ ॥ ॥

तूं आपे आपि बरतदा आपि बनत बनाई ॥

ਧਨੁ ਲੇਖਾਰੀ ਨਾਨਕਾ ਜਿਨਿ ਨਾਮੁ ਲਿਖਾਇਆ ਸਚੁ ॥੧॥ ॥

तुधु बिनु दूजा को नही तू रहिया समाई ॥

ਮਃ ੧ ॥ ॥

तेरी गति मिति तूहै जाणदा तुधु कीमति पाई ॥

ਆਪੇ ਪਟੀ ਕਲਮ ਆਪਿ ਉਪਰਿ ਲੇਖੁ ਭਿ ਤੂੰ ॥ ॥

तू अलख अगोचरु अगमु है गुरमति दिखाई ॥

ਏਕੋ ਕਹੀਐ ਨਾਨਕਾ ਦੂਜਾ ਕਾਹੇ ਕੂ ॥੨॥ ॥

अंतरि अगियानु दुखु भरमु है गुर गियानि गवाई ॥

ਪਉੜੀ ॥ ॥

जिसु क्रिपा करहि तिसु मेलि लैहि सो नामु धियाई ॥

ਤੂੰ ਆਪੇ ਆਪਿ ਵਰਤਦਾ ਆਪਿ ਬਣਤ ਬਣਾਈ ॥ ॥

तू करता पुरखु अगंमु है रविया सभ ठाई ॥

ਤੁਧੁ ਬਿਨੁ ਦੂਜਾ ਕੋ ਨਹੀ ਤੂ ਰਹਿਆ ਸਮਾਈ ॥ ॥

जितु तू लाइहि सचिया तितु को लगै नानक गुण गाई ॥२८॥१॥ सुधु ॥

ਤੇਰੀ ਗਤਿ ਮਿਤਿ ਤੂਹੈ ਜਾਣਦਾ ਤੁਧੁ ਕੀਮਤਿ ਪਾਈ ॥ ॥

You alone know Your state and extent. Only You can estimate Your worth.

ਤੂ ਅਲਖ ਅਗੋਚਰੁ ਅਗਮੁ ਹੈ ਗੁਰਮਤਿ ਦਿਖਾਈ ॥ ॥

You are invisible, imperceptible and inaccessible. You are revealed through the Guru's Teachings.

ਅੰਤਰਿ ਅਗਿਆਨੁ ਦੁਖੁ ਭਰਮੁ ਹੈ ਗੁਰ ਗਿਆਨਿ ਗਵਾਈ ॥ ॥

Deep within, there is ignorance, suffering and doubt; through the spiritual wisdom of the Guru, they are eradicated.

ਜਿਸੁ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਹਿ ਤਿਸੁ ਮੇਲਿ ਲੈਹਿ ਸੋ ਨਾਮੁ ਧਿਆਈ ॥ ॥

He alone meditates on the Naam, whom You unite with Yourself, in Your Mercy.

ਤੂ ਕਰਤਾ ਪੁਰਖੁ ਅਗੰਮੁ ਹੈ ਰਵਿਆ ਸਭ ਠਾਈ ॥ ॥

You are the Creator, the Inaccessible Primal Lord God; You are all-pervading everywhere.

ਜਿਤੁ ਤੂ ਲਾਇਹਿ ਸਚਿਆ ਤਿਤੁ ਕੋ ਲਗੈ ਨਾਨਕ ਗੁਣ ਗਾਈ ॥੨੮॥੧॥ ਸੁਧੁ ॥

To whatever You link the mortal, O True Lord, to that he is linked. Nanak sings Your Glorious Praises. ||28||1|| Sudh||