Sri Dasam Granth Sahib — Page 1124 (hindi)
ਹੋ ਆਸਫ ਖਾਨ ਬਿਸਾਰਿ ਹ੍ਰਿਦੈ ਤੇ ਦੇਤ ਭੀ ॥੧੨॥
हे आसफ खान, हृदय से भुलाकर उसे दे दिया॥१२॥
ਕਿਯ ਬਿਚਾਰ ਚਿਤ ਕਿਹ ਬਿਧਿ ਪਿਯ ਕਉ ਪਾਇਯੈ ॥
विचार किया कि किस प्रकार प्रियतम को पाऊँ।
ਅਸਫ ਖਾ ਕੇ ਘਰ ਤੇ ਕਿਹ ਬਿਧਿ ਜਾਇਯੈ ॥
आसफ खान के घर से किस प्रकार जाऊँ।
ਭਾਖਿ ਭੇਦ ਤਾ ਕੌ ਗ੍ਰਿਹ ਦਯੋ ਪਠਾਇ ਕੈ ॥
भेद बताकर उसे घर भेज दिया।
ਹੋ ਸੂਰ ਸੂਰ ਕਹਿ ਭੂਮਿ ਗਿਰੀ ਮੁਰਛਾਇ ਕੈ ॥੧੩॥
हे सूरवीर! ऐसा कहकर मूर्छित होकर पृथ्वी पर गिर पड़ा॥१३॥
ਸੂਰ ਸੂਰ ਕਰਿ ਗਿਰੀ ਜਨੁਕ ਮਰਿ ਕੇ ਗਈ ॥
सूरवीर, सूरवीर कहकर वह मूर्छित होकर मर गई।
ਡਾਰਿ ਸੰਦੂਕਿਕ ਮਾਝ ਗਾਡਿ ਭੂਅ ਮੈ ਦਈ ॥
सन्दूक में रखकर मिट्टी में गाड़ दिया।
ਕਾਢਿ ਸਜਨ ਲੈ ਗਯੋ ਤਹਾ ਤੇ ਆਨਿ ਕੈ ॥
मित्र ने उसे वहाँ से निकालकर ले लिया।
ਹੋ ਲੈ ਅਪੁਨੀ ਤ੍ਰਿਯ ਕਰੀ ਅਧਿਕ ਰੁਚਿ ਮਾਨਿ ਕੈ ॥੧੪॥
अपनी स्त्री को मानकर, बहुत प्रेम किया॥१४॥
ਦੋਹਰਾ ॥
दोहरा।
ਭੇਦ ਅਭੇਦ ਨ ਮੂੜ ਕਛੁ ਤਾ ਕੋ ਸਕ੍ਯੋ ਪਛਾਨਿ ॥
भेद और अभेद को वह मूर्ख कुछ भी पहचान न सका।
ਜਾਨ੍ਯੋ ਪ੍ਰਾਨਨ ਛਾਡਿ ਕੈ ਕਿਯੋ ਸੁ ਭਿਸਤ ਪਯਾਨ ॥੧੫॥
प्राणों को छोड़कर स्वर्ग को गमन किया॥१५॥
ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਚਰਿਤ੍ਰ ਪਖ੍ਯਾਨੇ ਤ੍ਰਿਯਾ ਚਰਿਤ੍ਰੇ ਮੰਤ੍ਰੀ ਭੂਪ ਸੰਬਾਦੇ ਦੋਇ ਸੌ ਬੀਸ ਚਰਿਤ੍ਰ ਸਮਾਪਤਮ ਸਤੁ ਸੁਭਮ ਸਤੁ ॥੨੨੦॥੪੨੧੮॥ਅਫਜੂੰ॥
इति श्री चरित्र व्याख्याने त्रिया चरित्र मंत्रि भूप सम्बादे दोई सौ बीस चरित्र समाप्तम। शुभमस्तु।॥२२०॥४२१८॥अफजूं॥
ਦੋਹਰਾ ॥
दोहरा।
ਈਸਫ ਜੈਯਨ ਮੌਰ ਹੈ ਸੰਮਨ ਖਾਨ ਪਠਾਨ ॥
ईसुफ जयंत मौर्या है, समन खान पठान।
ਤੁਮਨ ਪਠਾਨਨ ਕੇ ਤਿਸੈ ਸੀਸ ਝੁਕਾਵਤ ਆਨਿ ॥੧॥
तुम पठान के पास जाकर सिर झुकाते हो॥१॥
ਚੌਪਈ ॥
चौपाई।
ਸ੍ਰੀ ਮ੍ਰਿਗਰਾਜ ਮਤੀ ਤਾ ਕੀ ਤ੍ਰਿਯ ॥
श्री मृगराज मति उसकी स्त्री।
ਬਸੀ ਰਹੈ ਰਾਜਾ ਕੇ ਨਿਤਿ ਜਿਯ ॥
नित्य राजा के मन में बसी रहती थी।
ਪਰਮ ਰੂਪ ਤਨ ਤਾਹਿ ਬਿਰਾਜੈ ॥
अत्यधिक रूप शरीर में सुशोभित था।
ਪਸੁਪਤਿ ਰਿਪੁ ਨਿਰਖਤ ਦੁਤਿ ਲਾਜੈ ॥੨॥
शिव के शत्रु (कामदेव) को देखकर भी उसकी कान्ति लज्जित होती थी॥२॥
ਦੋਹਰਾ ॥
दोहरा।
ਸਾਦੀ ਖਾਨ ਤਹਾ ਹੁਤੋ ਇਕ ਪਠਾਨ ਕੋ ਪੂਤ ॥
सादी खान वहाँ था, एक पठान का पुत्र।
ਅਧਿਕ ਪ੍ਰਭਾ ਤਾ ਕੀ ਦਿਪੈ ਨਿਰਖਿ ਰਹਿਤ ਪੁਰਹੂਤ ॥੩॥
उसकी अधिक प्रभा चमकती थी, देवराज को देखकर।॥३॥
ਅੜਿਲ ॥
अड़िल।
ਤਿਹ ਰਾਨੀ ਤਾ ਕੋ ਗ੍ਰਿਹ ਲਿਯੋ ਬੁਲਾਇ ਕੈ ॥
उस रानी ने उसे घर बुला लिया।
ਲਪਟਿ ਲਪਟਿ ਤਿਹ ਸਾਥ ਰਮੀ ਸੁਖ ਪਾਇ ਕੈ ॥
लिपट-लिपट कर उसके साथ सुखपूर्वक रमण किया।
ਤਬ ਹੀ ਲੋਕਹਿ ਕਹਿਯੋ ਨ੍ਰਿਪਤਿ ਸੌ ਜਾਇ ਕਰਿ ॥
तब लोगों ने जाकर राजा से कहा।
ਹੋ ਖੜਗ ਹਾਥ ਗਹਿ ਰਾਵ ਪਹੂਚ੍ਯੋ ਆਇ ਕਰਿ ॥੪॥
हे तलवार हाथ में लेकर राजा वहाँ आ पहुँचा॥४॥
ਨ੍ਰਿਪ ਕਰਿ ਖੜਗ ਬਿਲੋਕ ਅਧਿਕ ਅਬਲਾ ਡਰੀ ॥
राजा ने तलवार देखकर, वह अबला डर गई।
ਚਿਤ ਅਪਨੈ ਕੇ ਬੀਚ ਇਹੈ ਚਿੰਤਾ ਕਰੀ ॥
अपने मन में यह चिंता की।
ਗਹਿ ਕ੍ਰਿਪਾਨ ਤਤਕਾਲ ਮੀਤ ਕੋ ਮਾਰਿ ਕੈ ॥
तलवार लेकर तत्काल मित्र को मार कर।
ਹੋ ਟੂਕ ਟੂਕ ਕਰਿ ਦਿਯੋ ਦੇਗ ਮੈ ਡਾਰਿ ਕੈ ॥੫॥
टुकड़े-टुकड़े करके देग में डाल दिया॥५॥
ਡਾਰਿ ਦੇਗ ਤਰ ਆਗ ਦਈ ਔਟਾਇ ਕੈ ॥
देग के नीचे आग देकर पकाया।
ਬਹੁਰਿ ਸਗਲ ਤਿਹ ਭਖਿ ਗਈ ਮਾਸੁ ਬਨਾਇ ਕੈ ॥
फिर सबने उसका मांस बनाकर खा लिया।
ਸਗਰੋ ਸਦਨ ਨਿਹਾਰਿ ਚਕ੍ਰਿਤ ਰਾਜਾ ਰਹਿਯੋ ॥
सारा भवन देखकर राजा चकित रह गया।
ਹੋ ਭੇਦ ਦਾਇਕਹ ਹਨ੍ਯੋ ਝੂਠ ਇਨ ਮੁਹਿ ਕਹਿਯੋ ॥੬॥
हे भेद बताने वाले को मार डाला, इन्होंने मुझसे झूठ कहा॥६॥
ਦੋਹਰਾ ॥
दोहरा।
ਪ੍ਰਥਮ ਭੋਗ ਕਰਿ ਭਖਿ ਗਈ ਭੇਦ ਦਾਇਕਹ ਘਾਇ ॥
पहले भोग करके खा गई, भेद बताने वाले को मारकर।
ਰਾਜਾ ਤੇ ਸਾਚੀ ਰਹੀ ਇਹ ਛਲ ਛਿਦ੍ਰ ਬਨਾਇ ॥੭॥
राजा से सच बात छिपी रही, यह छल उन्होंने बना लिया॥७॥
ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਚਰਿਤ੍ਰ ਪਖ੍ਯਾਨੇ ਤ੍ਰਿਯਾ ਚਰਿਤ੍ਰੇ ਮੰਤ੍ਰੀ ਭੂਪ ਸੰਬਾਦੇ ਦੋਇ ਸੌ ਇਕੀਸ ਚਰਿਤ੍ਰ ਸਮਾਪਤਮ ਸਤੁ ਸੁਭਮ ਸਤੁ ॥੨੨੧॥੪੨੨੫॥ਅਫਜੂੰ॥
इति श्री चरित्र व्याख्याने त्रिया चरित्र मंत्रि भूप सम्बादे दोई सौ इक्कीस चरित्र समाप्तम। शुभमस्तु।॥२२१॥४२२५॥अफजूं॥
ਦੋਹਰਾ ॥
दोहरा।
ਕਾਬਲ ਮੈ ਅਕਬਰ ਗਏ ਏਕ ਬਿਲੋਕ੍ਯੋ ਬਾਗ ॥
काबुल में अकबर गया, एक बाग देखा।
ਹਰੀ ਭਈ ਆਂਖੈ ਨਿਰਖਿ ਰੋਸਨ ਭਯੋ ਦਿਮਾਗ ॥੧॥
आँखें हरी हो गईं, देखकर दिमाग में रोष आ गया॥१॥
ਭੋਗ ਮਤੀ ਇਕ ਭਾਮਨੀ ਅਕਬਰ ਕੇ ਗ੍ਰਿਹ ਮਾਹਿ ॥
भोग मति एक सुंदरी, अकबर के घर में।
ਤਾ ਕੀ ਸਮ ਤਿਹੁੰ ਲੋਕ ਮੈ ਰੂਪਵਤੀ ਕਹੂੰ ਨਾਹਿ ॥੨॥
उसकी बराबरी तीनों लोकों में कहीं भी रूपवती नहीं है॥२॥
ਅੜਿਲ ॥
अड़िल।
ਏਕ ਸਾਹ ਕੋ ਪੂਤ ਗੁਲ ਮਿਹਰ ਭਾਖੀਯੈ ॥
एक शाह का पुत्र, गुल मेहर कहा जाता है।