ਸ੍ਰੋਨਤ ਕੀ ਸਰਤਾ ਤਹਾ ਚਲੀ ਮਹਾ ਅਰਿਰਾਇ ॥

Der Strom des Blutes floss dort in Flut und es erschien wie der Vaitarni-Strom aus Fleisch und Morgen.

ਮੇਦ ਮਾਸ ਮਜਿਯਾ ਬਹੁਤ ਬੈਤਰੁਨੀ ਕੇ ਭਾਇ ॥੧੬੦੭॥

Der Strom des Blutes floss dort in Flut und es erschien wie der Vaitarni-Strom aus Fleisch und Morgenröte.

ਕਬਿਤੁ ॥

KABIT

ਮਚਿਯੋ ਰਨ ਦਾਰੁਨ ਦਿਲਾਵਰ ਦਲੇਲ ਖਾ ਸਿਚਾਨਨ ਕੀ ਭਾਤਿ ਰਨ ਭੂਮਿ ਝਟਪਟੀ ਸੀ ॥

Ein schrecklicher Krieg begann und Dilawar Khan, Dalel Khan usw. schlossen sich eilig dem Krieg an wie ein Falke.

ਹਟੀ ਨ ਨਿਪਟ ਖਟਪਟੀ ਸੁਭਟਨ ਹੂੰ ਕੀ ਆਨਨ ਕੀ ਆਭਾ ਤਾ ਕੀ ਲਾਗੈ ਨੈਕੁ ਲਟੀ ਸੀ ॥

Diese völlig beharrlichen Krieger sind in der Zerstörung engagiert und ihre Herrlichkeit scheint den Augen zu gefallen.

ਭੂਪਤਿ ਸੰਭਾਰ ਕੈ ਕ੍ਰਿਪਾਨ ਪਾਨਿ ਤਾਨਿ ਅਭਿਮਾਨ ਕੈ ਸੰਘਾਰੀ ਸੈਨ ਬਚੀ ਫੂਟੀ ਫਟੀ ਸੀ ॥

Der König, sein Schwert ergreifend,

ਕਹੂੰ ਬਾਜ ਮਾਰੇ ਕਹੂੰ ਗਿਰੇ ਗਜ ਭਾਰੇ ਭਾਰੇ ਭੂਪ ਮਾਨੋ ਕਰੀ ਭਟ ਕਟੀ ਬਨ ਕਟੀ ਸੀ ॥੧੬੦੮॥

Stolz vernichtete Elefanten, die Krieger wurden vom König niedergestreckt wie Bäume, die gefällt und in den Wald geworfen wurden.

ਦੋਹਰਾ ॥

DOHRA

ਖੜਗ ਸਿੰਘ ਤਬ ਖੜਗ ਗਹਿ ਅਤਿ ਚਿਤਿ ਕੋਪ ਬਢਾਇ ॥

Kharg Singh ergriff dann das Schwert und steigerte seinen Zorn im Herzen.

ਸੈਨ ਮਲੇਛਨ ਕੀ ਹਨੀ ਜਮਪੁਰਿ ਦਈ ਪਠਾਇ ॥੧੬੦੯॥

Dann schickte Kharag Singh, sein Schwert ergreifend und seinen Zorn steigernd, die Armee der Mlecchas in das Reich des Yama.

ਸੋਰਠਾ ॥

SORTHA

ਦੋਇ ਛੂਹਨੀ ਸੈਨ ਜਬ ਮਲੇਛ ਕੀ ਨ੍ਰਿਪ ਹਨੀ ॥

Als die beiden Söhne des Königs getötet wurden, tötete er die Mleccha-Armee.

ਅਉਰ ਸੁਭਟ ਜੇ ਐਨਿ ਚਲੇ ਨਾਮ ਕਬਿ ਦੇਤ ਕਹਿ ॥੧੬੧੦॥

SWAYYA

ਸਵੈਯਾ ॥

Bhima nahm seine Keule und Arjuna schnürte seinen Köcher um seine Taille und stürmte vorwärts.

ਭੀਮ ਗਦਾ ਕਰਿ ਭੀਮ ਲੀਏ ਇਖੁਧੀ ਕਟਿ ਸੋ ਕਸਿ ਪਾਰਥ ਧਾਯੋ ॥

Yudhishtar trug seinen Bogen und seine Pfeile in den Händen

ਰਾਇ ਜੁਧਿਸਟਰ ਲੈ ਧਨੁ ਹਾਥਿ ਚਲਿਯੋ ਚਿਤ ਮੈ ਅਤਿ ਕ੍ਰੋਧ ਬਢਾਯੋ ॥

König Yudhishtar trug seinen Bogen und seine Pfeile in den Händen und steigerte seinen Zorn im Herzen.

ਭ੍ਰਾਤ ਬਲੀ ਦੋਊ ਸਾਥ ਲੀਏ ਦਲੁ ਜੇਤਕ ਸੰਗ ਹੁਤੋ ਸੁ ਬੁਲਾਯੋ ॥

Sie kämpften wie Indra gegen Vratasura, entfesselt mit großem Zorn.

ਐਸੇ ਭਿਰੇ ਬ੍ਰਿਤਰਾਸੁਰ ਸਿਉ ਮਘਵਾ ਰਿਸਿ ਕੈ ਜਿਮ ਜੁਧੁ ਮਚਾਯੋ ॥੧੬੧੧॥

SORTHA

ਸੋਰਠਾ ॥

SORATHA

ਮਨ ਮਹਿ ਕੋਪ ਬਢਾਇ ਸੁਭਟਨ ਸਭੈ ਸੁਨਾਇ ਕੈ ॥

Den Geist mit Zorn erfüllend, sprach Kharag Singh vor Krishna zu allen Kriegern.

ਖੜਗ ਸਿੰਘ ਸਮੁਹਾਇ ਬਚਨ ਕਹਤ ਭਯੋ ਕ੍ਰਿਸਨ ਸਿਉ ॥੧੬੧੨॥

Rede von Kharag Singh an alle Krieger:

ਖੜਗੇਸ ਬਾਚ ਸਭਨ ਭਟਨ ਸੋ ॥

SWAYYA

ਸਵੈਯਾ ॥

„Selbst wenn die Sonne im Westen aufgeht und der Ganges entgegen seinem Lauf fließt

ਪਸਚਿਮ ਸੂਰ ਚੜੈ ਕਬਹੂ ਅਰੁ ਗੰਗ ਬਹੀ ਉਲਟੀ ਜੀਅ ਆਵੈ ॥

Selbst wenn es im Monat Jyeshth schneit und der Frühlingswind sengende Hitze spendet

ਜੇਠ ਕੇ ਮਾਸ ਤੁਖਾਰ ਪਰੇ ਬਨ ਅਉਰ ਬਸੰਤ ਸਮੀਰ ਜਰਾਵੈ ॥

Selbst wenn es im Monat Jyeshth schneit und der Frühlingswind sengende Hitze spendet

ਲੋਕ ਹਲੈ ਧਰੂਅ ਕੋ ਜਲ ਕੋ ਥਲੁ ਹੁਇ ਥਲ ਕੋ ਕਬਹੂੰ ਜਲ ਜਾਵੈ ॥

„Selbst wenn der stabile Polarstern sich bewegt und wenn sich das Wasser in eine Ebene verwandelt und die Ebene in Wasser und wenn der Berg Sumeru mit Flügeln fliegt, wird Kharag Singh niemals vom Schlachtfeld zurückweichen.

ਕੰਚਨ ਕੋ ਨਗੁ ਪੰਖਨ ਧਾਰਿ ਉਡੈ ਖੜਗੇਸ ਨ ਪੀਠ ਦਿਖਾਵੈ ॥੧੬੧੩॥

Als er dies sagte und seinen Bogen ergriff, zerhackte er in freudiger Stimmung viele Krieger.

ਯੌ ਕਹਿ ਕੈ ਧਨੁ ਕੋ ਗਹਿ ਕੈ ਲਹਿ ਕੈ ਚਹਿ ਕੈ ਬਹੁ ਬੀਰ ਕਟੇ ॥

Einige Krieger stellten sich ihm zum Kampf entgegen, andere flohen, einige der Krieger fielen auf die Erde.

ਇਕ ਧਾਇ ਪਰੈ ਪੁਨਿ ਸਾਮੁਹਿ ਹ੍ਵੈ ਇਕ ਭਾਜਿ ਗਏ ਇਕ ਸੂਰ ਲਟੇ ॥

Er warf viele Krieger zu Boden und angesichts eines solchen Schauspiels des Krieges zogen sich viele Krieger zurück.

ਬਲਬੰਡ ਘਨੇ ਛਿਤ ਪੈ ਪਟਕੇ ਭਟ ਐਸੀ ਦਸਾ ਬਹੁ ਹੇਰਿ ਹਟੇ ॥

Der Dichter sagt, dass die Krieger, die auf dem Schlachtfeld waren, zumindest eine Verletzung erlitten haben.

ਕਬਿ ਸ੍ਯਾਮ ਭਨੈ ਤਿਹ ਆਹਵ ਮੈ ਸੁ ਰਹੇ ਕੇਊ ਬੀਰ ਫਟੇ ਈ ਫਟੇ ॥੧੬੧੪॥

Er ließ Arjunas Bogen fallen und auch Bhimas Keule.

ਧਨੁ ਪਾਰਥ ਕੋ ਤਿਹ ਕਾਟਿ ਦਯੋ ਪੁਨਿ ਕਾਟਿ ਕੈ ਭੀਮ ਗਦਾ ਊ ਗਿਰਾਈ ॥

Das Schwert des Königs selbst wurde zerbrochen und es konnte nicht festgestellt werden, wo es fiel.

ਭੂਪਤਿ ਕੀ ਕਰਵਾਰ ਕਟੀ ਕਹੂੰ ਜਾਇ ਪਰੀ ਕਛੁ ਜਾਨਿ ਨ ਜਾਈ ॥

Das Schwert des Königs selbst wurde zerschmettert und es konnte nicht ermittelt werden, wohin es fiel.

ਭ੍ਰਾਤ ਦੋਊ ਅਰੁ ਸੈਨ ਘਨੀ ਅਤਿ ਰੋਸ ਭਰੀ ਨ੍ਰਿਪ ਊਪਰ ਧਾਈ ॥

Die unzähligen Pfeile von Arjuna und Bhima fielen auf den König, der mit seinem laut tönenden Pfeilhagel die Körper aller durchbohrte.

ਭੂਪਤਿ ਬਾਨ ਹਨੈ ਤਿਹ ਕਉ ਤਨ ਫੋਰਿ ਦਈ ਉਹ ਓਰਿ ਦਿਖਾਈ ॥੧੬੧੫॥

DOHRA

ਦੋਹਰਾ ॥

DOHRA

ਸੈਨ ਅਛੂਹਨਿ ਤੁਰਤ ਹੀ ਦੀਨੀ ਤਿਨਹਿ ਸੰਘਾਰਿ ॥

Der König tötete sofort eine große Division der feindlichen Armee und fiel dann in seinem Zorn, seine Waffen ergreifend, über den Feind her.

ਪੁਨਿ ਰਿਸਿ ਸਿਉ ਧਾਵਤ ਭਯੋ ਅਪੁਨੇ ਸਸਤ੍ਰ ਸੰਭਾਰਿ ॥੧੬੧੬॥

SWAYYA

ਸਵੈਯਾ ॥

Er tötete einige Krieger mit anderen Waffen und einige, die sein Schwert in der Hand hielten,

ਏਕ ਚਟਾਕ ਚਪੇਟ ਹਨੈ ਇਕ ਲੈ ਕਰ ਮੈ ਕਰਵਾਰ ਸੰਘਾਰੈ ॥

Er zerfetzte die Herzen einiger mit seinem Schwert und warf viele nieder, indem er sie an den Haaren packte.

ਏਕਨ ਕੇ ਉਰ ਫਾਰਿ ਕਟਾਰਨ ਕੇਸਨ ਤੇ ਗਹਿ ਏਕ ਪਛਾਰੈ ॥

Er schleuderte einige in alle zehn Richtungen und einige starben nur vor Angst.

ਏਕ ਚਲਾਇ ਦਏ ਦਸਹੂੰ ਦਿਸ ਏਕ ਡਰੇ ਮਰ ਗੇ ਬਿਨੁ ਮਾਰੈ ॥

Er tötete die Fußsoldaten und riss mit beiden Händen die Stoßzähne der Elefanten aus.

ਪੈਦਲੁ ਕੋ ਦਲੁ ਮਾਰ ਦਯੋ ਦੁਹ ਹਾਥਨ ਹਾਥੀਨ ਦਾਤ ਉਖਾਰੈ ॥੧੬੧੭॥

Er tötete die Fußsoldaten und riss mit beiden Händen die Stoßzähne der Elefanten aus.

ਪਾਰਥ ਆਨਿ ਕਮਾਨ ਗਹੀ ਤਿਹ ਭੂਪਤਿ ਕੋ ਇਕ ਬਾਨ ਲਗਾਯੋ ॥

Arjuna ergriff seinen Bogen und schoss einen Pfeil auf den König, dessen Schlag den Stolz des Königs zerstörte und er extreme Qualen erlitt.

ਲਾਗਤ ਹੀ ਅਵਸਾਨ ਗੁਮਾਨ ਗਯੋ ਖੜਗੇਸ ਮਹਾ ਦੁਖੁ ਪਾਯੋ ॥

Als er sein Schwert erhob, wich der Stolz und Kharges erlitt große Qual.

ਪਉਰਖ ਪੇਖ ਕੈ ਜੀ ਹਰਿਖਿਓ ਬਲ ਟੇਰ ਨਰੇਸ ਸੁ ਐਸ ਸੁਨਾਯੋ ॥

Als er die Tapferkeit Arjunas sah, freute sich das Herz des Königs und er sagte hörbar: „Glückwunsch den Eltern von Arjuna, die ihn geboren haben.“

ਧੰਨ ਪਿਤਾ ਧੰਨ ਵੇ ਜਨਨੀ ਜੁ ਧਨੰਜੈ ਨਾਮ ਜਿਨੋ ਸੁਤ ਜਾਯੋ ॥੧੬੧੮॥

Rede von Kharag Singh an Arjuna:

ਖੜਗੇਸ ਬਾਚ ਪਾਰਥ ਸੋ ॥

Die Rede von Kharg Singh an Arjuna: