ਤਾਹੀ ਕੇ ਹੇਤ ਚਲੇ ਤਜਿ ਕੈ ਪੁਰਿ ਗ੍ਵਾਰਿਨ ਗੋਪ ਸੁ ਪੂਜਨ ਦੇਵੀ ॥੭੫੭॥

Die Gopis und Gopas verlassen die Stadt, um sie zu verehren.

ਆਠ ਭੁਜਾ ਜਿਹ ਕੀ ਜਗਿ ਮਾਲੁਮ ਸੁੰਭ ਸੰਘਾਰਨਿ ਨਾਮ ਜਿਸੀ ਕੋ ॥

Mit acht Armen, die auf der Welt bekannt sind, vernichtete er Shumbh.

ਸਾਧਨ ਦੋਖਨ ਕੀ ਹਰਤਾ ਕਬਿ ਸ੍ਯਾਮ ਨ ਮਾਨਤ ਤ੍ਰਾਸ ਕਿਸੀ ਕੋ ॥

Sie, die acht Arme hat und Sumbh vernichtet, die die Leiden der Heiligen lindert und furchtlos ist,

ਸਾਤ ਅਕਾਸ ਪਤਾਲਨ ਸਾਤਨ ਫੈਲ ਰਹਿਓ ਜਸ ਨਾਮੁ ਇਸੀ ਕੋ ॥

Deren Ruhm sich in allen sieben Himmeln und der Unterwelt verbreitet

ਤਾਹੀ ਕੋ ਪੂਜਨ ਦ੍ਯੋਸ ਲਗਿਓ ਸਭ ਗੋਪ ਚਲੇ ਹਿਤ ਮਾਨਿ ਤਿਸੀ ਕੋ ॥੭੫੮॥

Alle Gopas gehen heute, um sie zu verehren.

ਦੋਹਰਾ ॥

DOHRA

ਮਹਾਰੁਦ੍ਰ ਅਰੁ ਚੰਡਿ ਕੇ ਚਲੇ ਪੂਜਬੇ ਕਾਜ ॥

Maharudra und Chandi kamen, um zu verehren.

ਜਸੁਧਾ ਤ੍ਰੀਯਾ ਬਲਿਭਦ੍ਰ ਅਉ ਸੰਗ ਲੀਏ ਬ੍ਰਿਜਰਾਜ ॥੭੫੯॥

Krishna geht zusammen mit Yashoda und Balram, um den großen Rudra und Chandi zu verehren.

ਸਵੈਯਾ ॥

SWAYYA

ਪੂਜਨ ਕਾਜ ਚਲੈ ਤਜ ਕੈ ਪੁਰ ਗੋਪ ਸਭੈ ਮਨ ਮੈ ਹਰਖੇ ॥

Die Gopas, erfreut, verließen die Stadt zur Anbetung.

ਗਹਿ ਅਛਤ ਧੂਪ ਪਚਾਮ੍ਰਿਤ ਦੀਪਕ ਸਾਮੁਹੇ ਚੰਡਿ ਸਿਵੈ ਸਰਖੇ ॥

Sie brachten Opfergaben aus Ton, Panchamrit, Milch und Reis dar.

ਅਤਿ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤਿ ਭੇ ਤਿਨ ਕੋ ਦੁਖ ਥੇ ਜੁ ਜਿਤੇ ਸਭ ਹੀ ਘਰਖੇ ॥

Sie waren überaus erfreut und all ihre Leiden endeten.

ਕਬਿ ਸ੍ਯਾਮ ਅਹੀਰਨ ਕੇ ਜੁ ਹੁਤੇ ਸੁਭ ਭਾਗ ਘਰੀ ਇਹ ਮੈ ਪਰਖੇ ॥੭੬੦॥

Nach dem Dichter Shyam ist diese Zeit für sie alle äußerst glücklich.

ਏਕ ਭੁਜੰਗਨ ਕਾਨ੍ਰਹ ਬਬਾ ਕਹੁ ਲੀਲ ਲਯੋ ਤਨ ਨੈਕੁ ਨ ਛੋਰੈ ॥

Auf dieser Seite verschlang eine Schlange im Maul den ganzen Körper des Vaters Krishnas.

ਸ੍ਰਯਾਹ ਮਨੋ ਅਬਨੂਸਹਿ ਕੋ ਤਰੁ ਕੋਪ ਡਸਿਯੋ ਅਤਿ ਹੀ ਕਰਿ ਜੋਰੈ ॥

Diese Schlange war schwarz wie Ebenholz, in großer Wut stach sie Nand trotz Bitten.

ਜਿਉ ਪੁਰ ਕੇ ਜਨ ਲਾਤਨ ਮਾਰਤ ਜੋਰ ਕਰੈ ਅਤਿ ਹੀ ਝਕ ਝੋਰੈ ॥

Wie die Diener des Königs ihn mit Füßen traten und ihn heftig zerrten.

ਹਾਰਿ ਪਰੇ ਸਭਨੋ ਮਿਲਿ ਕੈ ਤਬ ਕੂਕ ਕਰੀ ਭਗਵਾਨ ਕੀ ਓਰੈ ॥੭੬੧॥

Alle Bewohner der Stadt versuchten, den älteren Nand durch heftiges Schlagen zu retten, aber als alle erschöpft waren und nicht retten konnten, blickten sie zu Krishna und riefen.

ਗੋਪ ਪੁਕਾਰਤ ਹੈ ਮਿਲਿ ਕੈ ਸਭ ਸ੍ਯਾਮ ਕਹੈ ਮੁਸਲੀਧਰ ਭਯੈ ॥

Gopas und Balram begannen gemeinsam, Krishna anzurufen.

ਦੋਖ ਕੋ ਹਰਤਾ ਕਰਤਾ ਸੁਖ ਆਵਹੁ ਟੇਰਤ ਦੈਤ ਮਰਯੈ ॥

"Du bist der Befreier von Leiden und der Geber von Trost"

ਮੋਹਿ ਗ੍ਰਸਿਯੋ ਅਹਿ ਸ੍ਯਾਮ ਬਡੇ ਹਮ ਰੋਵਹਿ ਯਾ ਬਧਿ ਕਾਰਜ ਕਯੈ ॥

Nand sagte auch: "O Krishna, die Schlange hat mich gepackt, entweder töte sie oder ich werde getötet.

ਰੋਗ ਭਏ ਜਿਮ ਬੈਦ ਬੁਲਈਅਤ ਭੀਰ ਪਰੇ ਜਿਮ ਬੀਰ ਬੁਲਯੈ ॥੭੬੨॥

" So wie ein Arzt gerufen wird, wenn man eine Krankheit hat, so werden in der Not die Helden erinnert.

ਸੁਨਿ ਸ੍ਰਉਨਨ ਮੈ ਹਰਿ ਬਾਤ ਪਿਤਾ ਉਹ ਸਾਪਹਿ ਕੋ ਤਨ ਛੇਦ ਕਰਿਓ ਹੈ ॥

Als Vater hörte er die Worte in seinen Ohren und verfluchte ihn, seinen Körper zu zerreißen.

ਸਾਪ ਕੀ ਦੇਹ ਤਜੀ ਉਨ ਹੂੰ ਇਕ ਸੁੰਦਰ ਮਾਨੁਖ ਦੇਹ ਧਰਿਓ ਹੈ ॥

Als Krishna die Worte seines Vaters hörte, durchbohrte er den Körper der Schlange, die sich nach dem Ablegen des Schlangenkörpers als schöner Mann manifestierte.

ਤਾ ਛਬਿ ਕੋ ਜਸ ਉਚ ਮਹਾ ਕਬਿ ਨੈ ਬਿਧਿ ਯਾ ਮੁਖ ਤੇ ਉਚਰਿਓ ਹੈ ॥

Die Herrlichkeit davon sang der große Poet mit seinem Mund.

ਮਾਨਹੁ ਪੁੰਨਿ ਪ੍ਰਤਾਪਨ ਤੇ ਸਸਿ ਛੀਨ ਲਯੋ ਰਿਪੁ ਦੂਰ ਕਰਿਓ ਹੈ ॥੭੬੩॥

Den Glanz dieses Schauspiels beschreibend, sagt der Dichter, dass es scheint, als ob unter dem Einfluss tugendhafter Handlungen die Herrlichkeit des Mondes, nachdem sie geraubt wurde, in diesem Mann erschienen ist und den Feind beendet hat.

ਬਾਮਨ ਹੋਇ ਗਯੋ ਸੁ ਵਹੈ ਫੁਨਿ ਨਾਮ ਸੁਦਰਸਨ ਹੈ ਪੁਨਿ ਜਾ ਕੋ ॥

Er wurde ein Brahmane, sein Name war Sudarshan.

ਕਾਨ੍ਰਹ ਕਹੀ ਬਤੀਯਾ ਹਸਿ ਕੈ ਤਿਹ ਸੋ ਕਹੁ ਰੇ ਤੈ ਠਉਰ ਕਹਾ ਕੋ ॥

Als dieser Brahmane wieder in einen Mann namens Sudarshan verwandelt wurde, fragte Krishna ihn lächelnd nach seiner wahren Wohnstätte,

ਨੈਨ ਨਿਵਾਇ ਮਨੈ ਸੁਖ ਪਾਇ ਸੁ ਜੋਰਿ ਪ੍ਰਨਾਮ ਕਰਿਓ ਕਰ ਤਾ ਕੋ ॥

Mit gesenkten Augen und Frieden im Herzen verneigte er sich mit gefalteten Händen vor ihm.

ਲੋਗਨ ਕੌ ਬਰਤਾ ਹਰਤਾ ਦੁਖ ਸ੍ਯਾਮ ਕਹੈ ਪਤਿ ਜੋ ਚਹੁੰ ਘਾ ਕੋ ॥੭੬੪॥

Er, erfreut im Herzen, mit gesenkten Augen und gefalteten Händen, grüßte Krishna und sagte: "O Herr! Du bist der Erhalter und Befreier von Leiden der Menschen und Du bist auch der Herr aller Welten."

ਦਿਜ ਬਾਚ ॥

Rede des Brahmanen:

ਸਵੈਯਾ ॥

SWAYYA

ਅਤ੍ਰਿ ਰਿਖੀਸੁਰ ਕੇ ਸੁਤ ਕੋ ਅਤਿ ਹਾਸਿ ਕਰਿਓ ਤਿਹ ਸ੍ਰਾਪ ਦਯੋ ਹੈ ॥

Er lachte über den Sohn des Weisen Atri und gab ihm einen Fluch.

ਜਾਹਿ ਕਹਿਯੋ ਤੂਅ ਸਾਪ ਸੁ ਹੋ ਬਚਨਾ ਉਨਿ ਯਾ ਬਿਧਿ ਮੋਹਿ ਕਹਿਓ ਹੈ ॥

"Ich hatte den Sohn des Weisen Arti verspottet, der mich verfluchte, eine Schlange zu werden.

ਤਾਹੀ ਕੇ ਸ੍ਰਾਪ ਲਗੇ ਹਮਰੇ ਤਨ ਬਾਮਨ ਤੇ ਅਹਿ ਸ੍ਯਾਮ ਭਯੋ ਹੈ ॥

Seine Worte wurden wahr und mein Körper wurde in den einer schwarzen Schlange verwandelt.

ਕਾਨ੍ਰਹ ਤੁਮੈ ਤਨ ਛੂਵਤ ਹੀ ਤਨ ਕੋ ਸਭ ਪਾਪ ਪਰਾਇ ਗਯੋ ਹੈ ॥੭੬੫॥

O Krishna! Mit deiner Berührung ist all die Sünde meines Körpers ausgelöscht."

ਪੂਜਤ ਤੇ ਜਗ ਮਾਤ ਸਭੈ ਜਨ ਪੂਜਿ ਸਭੈ ਤਿਹ ਡੇਰਨ ਆਏ ॥

Alle Menschen kehrten nach Hause zurück, nachdem sie die Göttin der Welt verehrt hatten.

ਕਾਨ੍ਰਹ ਪਰਾਕ੍ਰਮ ਕੋ ਉਰਿ ਧਾਰਿ ਸਭੋ ਮਿਲਿ ਕੈ ਉਪਮਾ ਜਸ ਗਾਏ ॥

Jeder lobte die Macht Krishnas.

ਸੋਰਠਿ ਸਾਰੰਗ ਸੁਧ ਮਲਾਰ ਬਿਲਾਵਲ ਭੀਤਰ ਤਾਨ ਬਸਾਏ ॥

In den Melodien Sorath, Sarang, Sudh, Malar und Bilawal wohnen die Töne.

ਰੀਝਿ ਰਹੇ ਬ੍ਰਿਜ ਕੇ ਸੁ ਸਭੈ ਜਨ ਰੀਝਿ ਰਹੇ ਜਿਨ ਹੂੰ ਸੁਨਿ ਪਾਏ ॥੭੬੬॥

Die Melodie der musikalischen Modi von Soarath, Sarang, Shuddh Malhar und Bilawal wurde gespielt, die zu hören alle Männer und Frauen von Braja und alle anderen, die hörten, erfreuten.

ਦੋਹਰਾ ॥

DOHRA

ਪੂਜਿ ਚੰਡ ਕੋ ਭਟ ਬਡੇ ਘਰਿ ਆਇ ਮਿਲਿ ਦੋਇ ॥

Nachdem er Chandi verehrt hatte, kamen die großen Krieger nach Hause und trafen sich zu zweit.

ਅੰਨ ਖਾਇ ਕੈ ਮਾਤ ਤੇ ਰਹੇ ਸਦਨ ਮੈ ਸੋਇ ॥੭੬੭॥

So verehrten beide großen Helden, Krishna und Balram, Chandi, kehrten nach Hause zurück, aßen und tranken und schliefen ein.

ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਬਚਿਤ੍ਰ ਨਾਟਕੇ ਗ੍ਰੰਥੇ ਕ੍ਰਿਸਨਾਵਤਾਰੇ ਦਿਜ ਉਧਾਰ ਚੰਡਿ ਪੂਜ ਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤਮ ॥

Ende des Kapitels mit dem Titel „Erlösung des Brahmanen und die Verehrung Chandis“ in Krishnavatara in Bachittar Natak.

ਅਥ ਬ੍ਰਿਖਭਾਸੁਰ ਦੈਤ ਬਧ ਕਥਨੰ ॥

Nun beginnt die Beschreibung der Tötung des Dämons Vrishabhasura.

ਸਵੈਯਾ ॥

SWAYYA

ਭੋਜਨ ਕੈ ਜਸੁਧਾ ਪਹਿ ਤੇ ਭਟ ਰਾਤਿ ਪਰੇ ਸੋਊ ਸੋਇ ਰਹੈ ਹੈ ॥

Beide Helden schliefen nach dem Abendessen, das ihre Mutter Yashoda ihnen serviert hatte.

ਪ੍ਰਾਤ ਭਏ ਬਨ ਬੀਚ ਗਏ ਉਠ ਕੈ ਜਹ ਡੋਲਤ ਸਿੰਘ ਸਹੈ ਹੈ ॥

Als der Tag anbrach, gingen sie in den Wald, wo die Löwen und Kaninchen umherstreiften.

ਬ੍ਰਿਖਭਾਸੁਰ ਥੋ ਤਿਹ ਠਉਰ ਖਰੋ ਜਿਹ ਕੇ ਦੋਊ ਸੀਂਗ ਅਕਾਸ ਖਹੇ ਹੈ ॥

Dort stand ein Dämon namens Vrishabhasura, dessen beide Hörner den Himmel berührten.