ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਾਹ ਸਿਕੰਦਰ ਪਾਯੋ ॥

Amrit und Atem erlangte Sikander.

ਅਜਰ ਅਮਰ ਮਨੁਖ੍ਯ ਜੋ ਹ੍ਵੈ ਹੈ ॥

Der Mensch, der unsterblich und unvergänglich wird,

ਜੀਤਿ ਸੁ ਲੋਕ ਚੌਦਹੂੰ ਲੈ ਹੈ ॥੪੫॥

wird alle vierzehn Welten erobern. 45.

ਦੋਹਰਾ ॥

Dohra:

ਤਾ ਤੇ ਯਾ ਕੋ ਕੀਜਿਯੈ ਕਛੁ ਉਪਚਾਰ ਬਨਾਇ ॥

Daher muss man für ihn eine Art Heilmittel erfinden,

ਜਿਤ੍ਯੋ ਜਰਾ ਤਨ ਜੜ ਰਹੈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਿਯੌ ਨ ਜਾਇ ॥੪੬॥

wodurch Alter und Tod den Körper nicht mehr befallen und kein Amrit mehr getrunken werden muss. 46.

ਅੜਿਲ ॥

Aril:

ਰੰਭਾ ਨਾਮ ਅਪਛਰਾ ਦਈ ਪਠਾਇ ਕੈ ॥

Rambha, eine Apsara, wurde gesandt,

ਬਿਰਧ ਰੂਪ ਖਗ ਕੋ ਧਰਿ ਬੈਠੀ ਆਇ ਕੈ ॥

und sie setzte sich in der Gestalt einer alten Frau nieder.

ਏਕ ਪੰਖ ਤਨ ਰਹਿਯੋ ਨ ਤਾ ਕੌ ਜਾਨਿਯੈ ॥

Nur ein Flügel blieb von ihrem Körper übrig, so erkannte man sie,

ਹੋ ਜਾ ਤਨ ਲਹਿਯੋ ਨ ਜਾਇ ਘ੍ਰਿਣਾ ਜਿਯ ਠਾਨਿਯੈ ॥੪੭॥

ihr Körper war so verfallen, dass sie vor Ekel gemieden wurde. 47.

ਦੋਹਰਾ ॥

Dohra:

ਜਬੈ ਸਿਕੰਦਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਕੋ ਪੀਵਨ ਲਗ੍ਯੋ ਬਨਾਇ ॥

Als Sikander begann, das Amrit zu trinken,

ਗਲਤ ਅੰਗ ਪੰਛੀ ਤਬੈ ਨਿਰਖਿ ਉਠਿਯੋ ਮੁਸਕਾਇ ॥੪੮॥

sah der Vogel mit den verdorbenen Gliedern ihn und begann zu lächeln. 48.

ਚੌਪਈ ॥

Chaupai:

ਪੂਛਿਯੋ ਤਾਹਿ ਪੰਛਿਯਹਿ ਜਾਈ ॥

Der Vogel fragte ihn:

ਕ੍ਯੋਨ ਤੈ ਹਸ੍ਯੋ ਹੇਰਿ ਮੁਹਿ ਭਾਈ ॥

„Warum lachst du, wenn du mich siehst, Bruder?

ਸਕਲ ਬ੍ਰਿਥਾ ਵਹੁ ਮੋਹਿ ਬਤੈਯੈ ॥

Erzähle mir alles vergeblich,

ਹਮਰੇ ਚਿਤ ਕੋ ਤਾਪ ਮਿਟੈਯੈ ॥੪੯॥

damit die Hitze meines Geistes gelindert wird. 49.

ਪੰਛੀ ਬਾਚ ॥

Der Vogel sprach:

ਦੋਹਰਾ ॥

Dohra:

ਪਛ ਏਕ ਤਨ ਨ ਰਹਿਯੋ ਰਕਤ ਨ ਰਹਿਯੋ ਸਰੀਰ ॥

„Ein Flügel blieb nicht an seinem Körper, kein Blut blieb in seinem Leib.

ਤਨ ਨ ਛੁਟਤ ਦੁਖ ਸੌ ਜਿਯਤ ਜਬ ਤੇ ਪਿਯੋ ਕੁਨੀਰ ॥੫੦॥

Der Körper löst sich nicht vom Leiden, seit er dieses vergiftete Getränk getrunken hat. 50.

ਚੌਪਈ ॥

Chaupai:

ਭਲਾ ਭਯੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਯਹ ਪੀਹੈ ॥

„Es ist gut, dass er dieses Amrit trinkt,

ਹਮਰੀ ਭਾਤਿ ਬਹੁਤ ਦਿਨ ਜੀਹੈ ॥

er wird lange leben, wie wir.

ਸੁਨਿ ਏ ਬਚਨ ਸਿਕੰਦਰ ਡਰਿਯੋ ॥

Als Sikander diese Worte hörte, erschrak er,

ਪਿਯਤ ਹੁਤੋ ਮਧੁ ਪਾਨ ਨ ਕਰਿਯੋ ॥੫੧॥

er trank den Honig (Amrit), aber er trank ihn nicht. 51.

ਦੋਹਰਾ ॥

Dohra:

ਅਛਲ ਛੈਲ ਛੈਲੀ ਛਲ੍ਯੋ ਇਹ ਚਰਿਤ੍ਰ ਕੇ ਸੰਗ ॥

„Der Unschuldige, der Schöne, die Schöne wurde durch diese Geschichte getäuscht.

ਸੁ ਕਬਿ ਕਾਲ ਤਬ ਹੀ ਭਯੋ ਪੂਰਨ ਕਥਾ ਪ੍ਰਸੰਗ ॥੫੨॥

So sprach der Dichter Kal, und die Geschichte war vollendet. 52.

ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਚਰਿਤ੍ਰ ਪਖ੍ਯਾਨੇ ਤ੍ਰਿਯਾ ਚਰਿਤ੍ਰੇ ਮੰਤ੍ਰੀ ਭੂਪ ਸੰਬਾਦੇ ਦੋਇ ਸੌ ਸਤਰਹ ਚਰਿਤ੍ਰ ਸਮਾਪਤਮ ਸਤੁ ਸੁਭਮ ਸਤੁ ॥੨੧੭॥੪੧੮੬॥ਅਫਜੂੰ॥

Hier endet das 217. Charitra aus Sri Charitra Pakhyan, im Dialog zwischen Minister und König. 217. 4186. Afzun.

ਦੋਹਰਾ ॥

Dohra:

ਮਸਹਦ ਕੋ ਰਾਜਾ ਬਡੋ ਚੰਦ੍ਰ ਕੇਤੁ ਰਣਧੀਰ ॥

Der König von Masahad, Chandraketu, der Tapfere im Kampf,

ਦ੍ਵਾਰ ਪਰੇ ਜਾ ਕੇ ਰਹੈ ਦੇਸ ਦੇਸ ਕੇ ਬੀਰ ॥੧॥

vor dessen Tor die Helden vieler Länder verweilten. 1.

ਅੜਿਲ ॥

Aril:

ਸਸਿ ਧੁਜ ਅਰੁ ਰਵਿ ਕੇਤੁ ਪੂਤ ਤਾ ਕੇ ਭਏ ॥

Seine Söhne waren Sasidhvaj und Raviketu,

ਜਿਨ ਸਮ ਸੁੰਦਰ ਸੂਰ ਨ ਲੋਕ ਤਿਹੂੰ ਠਏ ॥

die in keiner der drei Welten ihresgleichen an Schönheit und Tapferkeit hatten.

ਰਹੀ ਪ੍ਰਭਾ ਤਿਨ ਅਧਿਕ ਜਗਤ ਮੈ ਛਾਇ ਕੈ ॥

Ihr Ruhm breitete sich über die Welt aus,

ਹੋ ਹ੍ਵੈ ਤਾ ਕੇ ਸਸਿ ਸੂਰ ਰਹੇ ਮਿਡਰਾਇ ਕੈ ॥੨॥

und ihre Namen, Sonne und Mond, strahlten. 2.

ਦੋਹਰਾ ॥

Dohra:

ਸ੍ਰੀ ਦਿਨ ਕੇਤੁ ਮਤੀ ਰਹੈ ਨ੍ਰਿਪ ਕੀ ਬਾਲ ਅਪਾਰ ॥

Die unermesslich schöne Prinzessin Dinaketu,

ਅਧਿਕ ਤੇਜ ਤਾ ਕੇ ਰਹੈ ਕੋਊ ਨ ਸਕਤਿ ਨਿਹਾਰਿ ॥੩॥

besass eine solche Ausstrahlung, dass niemand sie ertragen konnte zu sehen. 3.

ਸ੍ਰੀ ਰਸਰੰਗ ਮਤੀ ਹੁਤੀ ਤਾ ਕੀ ਔਰ ਕੁਮਾਰਿ ॥

Die Prinzessin Rasarang war ihre andere Tochter,

ਬਸਿ ਰਾਜਾ ਤਾ ਕੋ ਭਯੋ ਨਿਜੁ ਤ੍ਰਿਯ ਦਈ ਬਿਸਾਰਿ ॥੪॥

der König nahm sie zu sich und vergaß seine eigene Frau. 4.

ਚੌਪਈ ॥

Chaupai:

ਅਧਿਕ ਰੋਖ ਰਾਨੀ ਤਬ ਭਈ ॥

Da wurde die Königin sehr wütend,

ਜਰਿ ਬਰਿ ਆਠ ਟੂਕ ਹ੍ਵੈ ਗਈ ॥

sie verbrannte und zerfiel in acht Stücke. 47.