ਜਲ ਹ੍ਵੈ ਜ੍ਯੋਂ ਜਲ ਮੈ ਮਿਲਿ ਗਯੋ ॥੬੧॥

Wie Wasser in Wasser sich auflöste.

ਅੜਿਲ ॥

Aril

ਏਕ ਮੂੰਡ ਭਰਥਰਿ ਘ੍ਰਿਤ ਚੁਅਤ ਨਿਹਾਰਿਯੋ ॥

Der König sah, wie das Fett von einem Kopf tropfte.

ਹਸਿ ਹਸਿ ਤਾ ਸੋ ਬਚਨ ਇਹ ਭਾਤਿ ਉਚਾਰਿਯੋ ॥

Lachend sprach er die Worte zu ihm:

ਜਿਨ ਕੋ ਲਗੇ ਕਟਾਛ ਰਾਜ ਤੇ ਖੋਵਹੀ ॥

Wer von meinem Blick getroffen wird, verliert seine Herrschaft.

ਹੋ ਤੁਹਿ ਕਰ ਲਾਗੇ ਤੈ ਕ੍ਯੋ ਮੂਢ ਨ ਰੋਵਹੀ ॥੬੨॥

Wenn du von mir getroffen wirst, warum weinst du dann nicht, du Narr?

ਚੌਪਈ ॥

Chaupai

ਬੀਤਤ ਬਰਖ ਬਹੁਤ ਜਬ ਭਏ ॥

Als viele Jahre vergingen,

ਭਰਥਰਿ ਦੇਸ ਆਪਨੇ ਗਏ ॥

kehrte Bharthari in sein Land zurück.

ਚੀਨਤ ਏਕ ਚੰਚਲਾ ਭਈ ॥

Nur eine einzige Frau blieb zurück,

ਨਿਕਟ ਰਾਨਿਯਨ ਕੇ ਚਲਿ ਗਈ ॥੬੩॥

sie ging zu den anderen Königinnen.

ਦੋਹਰਾ ॥

Dohra

ਸੁਨਿ ਰਾਨਿਯਨ ਐਸੋ ਬਚਨ ਰਾਜਾ ਲਿਯੋ ਬੁਲਾਇ ॥

Als die Königinnen dies hörten, rief der König sie zu sich.

ਭਾਤਿ ਭਾਤਿ ਰੋਦਨ ਕਰਤ ਰਹੀ ਚਰਨ ਲਪਟਾਇ ॥੬੪॥

Sie weinten und klagten und klammerten sich an seine Füße.

ਸੋਰਠਾ ॥

Soratha

ਮਾਸਾ ਰਹਿਯੋ ਨ ਮਾਸ ਰਕਤ ਰੰਚ ਤਨ ਨ ਰਹਿਯੋ ॥

Kein Fleisch blieb an den Knochen, kein Blut im Körper.

ਸ੍ਵਾਸ ਨ ਉਡ੍ਯੋ ਉਸਾਸ ਆਸ ਤਿਹਾਰੈ ਮਿਲਨ ਕੀ ॥੬੫॥

Kein Atemzug entwich, nur die Hoffnung auf ein Wiedersehen.

ਚੌਪਈ ॥

Chaupai

ਜੋਗ ਕੀਯੋ ਪੂਰਨ ਭਯੋ ਨ੍ਰਿਪ ਬਰ ॥

Der König vollendete seine Askese.

ਅਬ ਤੁਮ ਰਾਜ ਕਰੋ ਸੁਖ ਸੌ ਘਰ ॥

Nun herrsche du glücklich in deinem Haus.

ਜੌ ਸਭਹਿਨ ਹਮ ਪ੍ਰਥਮ ਸੰਘਾਰੋ ॥

Wenn ich alle zuerst vernichtet hätte,

ਤਾ ਪਾਛੇ ਬਨ ਓਰ ਸਿਧਾਰੋ ॥੬੬॥

dann hättest du dich danach in den Wald begeben.

ਭਰਥਰਿ ਬਾਚ ॥

Bharthari sprach:

ਦੋਹਰਾ ॥

Dohra

ਜੇ ਰਾਨੀ ਜੋਬਨ ਭਰੀ ਅਧਿਕ ਤਬੈ ਗਰਬਾਹਿ ॥

Die Königinnen, die damals voller Jugend und Stolz waren,

ਤੇ ਅਬ ਰੂਪ ਰਹਿਤ ਭਈ ਰਹਿਯੋ ਗਰਬ ਕਛੁ ਨਾਹਿ ॥੬੭॥

sind nun ohne Schönheit, ihr Stolz ist verschwunden.

ਚੌਪਈ ॥

Chaupai

ਅਬਲਾ ਹੁਤੀ ਤਰੁਨਿ ਤੇ ਭਈ ॥

Die einst Jungen wurden alt,

ਤਰੁਨਿ ਜੁ ਹੁਤੀ ਬ੍ਰਿਧ ਹ੍ਵੈ ਗਈ ॥

die einst Jungen wurden gebrechlich.

ਬਿਰਧਨਿ ਤੇ ਕੋਊ ਲਹੀ ਨ ਜਾਵੈ ॥

Von den Alten wird niemand mehr begehrt,

ਚਿਤ ਕੌ ਇਹੈ ਅਸਚਰਜ ਆਵੈ ॥੬੮॥

dieser Gedanke kommt dem Geist auf wundersame Weise.

ਜੇ ਰਾਨੀ ਜੋਬਨ ਕੀ ਭਰੀ ॥

Die Königinnen, die voller Jugend waren,

ਤੇ ਅਬ ਭਈ ਜਰਾ ਕੀ ਧਰੀ ॥

sind nun von Alter gezeichnet.

ਜੇ ਅਬਲਾ ਸੁੰਦਰ ਗਰਬਾਹੀ ॥

Diejenigen, die einst schön und stolz waren,

ਤਿਨ ਕੋ ਰਹਿਯੋ ਗਰਬ ਕਛੁ ਨਾਹੀ ॥੬੯॥

haben nun keinen Stolz mehr.

ਦੋਹਰਾ ॥

Dohra

ਜੇ ਮਨ ਮੈ ਗਰਬਤ ਤਬੈ ਅਧਿਕ ਚੰਚਲਾ ਨਾਰਿ ॥

Die Frauen, die damals im Herzen stolz waren,

ਤੇ ਅਬ ਜੀਤਿ ਜਰਾ ਲਈ ਸਕਤ ਨ ਦੇਹ ਸੰਭਾਰਿ ॥੭੦॥

sind nun vom Alter besiegt und können ihren Körper nicht mehr halten.

ਚੌਪਈ ॥

Chaupai

ਜੇ ਜੇ ਤ੍ਰਿਯਾ ਤਬੈ ਗਰਬਾਹੀ ॥

Welche Frauen damals stolz waren,

ਤਿਨ ਕੇ ਰਹਿਯੋ ਗਰਬ ਕਛੁ ਨਾਹੀ ॥

haben nun keinen Stolz mehr.

ਤਰੁਨੀ ਹੁਤੀ ਬਿਰਧ ਤੇ ਭਈ ॥

Die einst Jungen wurden alt,

ਠੌਰੈ ਠੌਰ ਔਰ ਹ੍ਵੈ ਗਈ ॥੭੧॥

an jedem Ort sind sie anders geworden.

ਕੇਸਨ ਪ੍ਰਭਾ ਜਾਤ ਨਹਿ ਕਹੀ ॥

Die Pracht ihres Haares ist unbeschreiblich,

ਜਾਨੁਕ ਜਟਨ ਜਾਨਵੀ ਬਹੀ ॥

wie der Ganges, der fließt, sind ihre Locken.

ਕੈਧੋ ਸਕਲ ਦੁਗਧ ਸੌ ਧੋਏ ॥

Als ob sie mit Milch gewaschen wären,

ਤਾ ਤੇ ਸੇਤ ਬਰਨ ਕਚ ਹੋਏ ॥੭੨॥

deshalb sind ihre Haare weiß geworden.

ਦੋਹਰਾ ॥

Dohra

ਮੁਕਤਨ ਹੀਰਨ ਕੇ ਬਹੁਤ ਇਨ ਪਰ ਕੀਏ ਸਿੰਗਾਰ ॥

Mit Perlen und Diamanten waren sie reich geschmückt,

ਤਾ ਤੇ ਤਿਨ ਕੀ ਛਬਿ ਭਏ ਤਰੁਨਿ ਤਿਹਾਰੇ ਬਾਰ ॥੭੩॥

deshalb erstrahlte ihre Schönheit in deiner Jugend.

ਜੋ ਤਬ ਅਤਿ ਸੋਭਿਤ ਹੁਤੇ ਤਰੁਨਿ ਤਿਹਾਰੇ ਕੇਸ ॥

Die Haare, die damals so schön waren, jung,

ਨੀਲ ਮਨੀ ਕੀ ਛਬਿ ਹੁਤੇ ਭਏ ਰੁਕਮ ਕੇ ਭੇਸ ॥੭੪॥

hatten die Farbe von Saphiren, nun sind sie wie Gold.

ਚੌਪਈ ॥

Chaupai

ਕੈਧੋ ਸਕਲ ਪੁਹਪ ਗੁਹਿ ਡਾਰੇ ॥

Als ob sie mit Blumen geschmückt wären,

ਤਾ ਤੇ ਕਚ ਸਿਤ ਭਏ ਤਿਹਾਰੇ ॥

deshalb sind deine Haare weiß geworden.

ਸਸਿ ਕੀ ਜੌਨਿ ਅਧਿਕਧੌ ਪਰੀ ॥

Oder ist der Mondschein über dich gekommen,

ਤਾ ਤੇ ਸਕਲ ਸ੍ਯਾਮਤਾ ਹਰੀ ॥੭੫॥

deshalb ist all deine Dunkelheit verschwunden?

ਅੜਿਲ ॥

Aril

ਇਕ ਰਾਨੀ ਤਬ ਕਹਿਯੋ ਨ੍ਰਿਪਹਿ ਸਮਝਾਇ ਕੈ ॥

Eine Königin sprach zum König und erklärte:

ਮੁਹਿ ਗੋਰਖ ਕਹਿ ਗਏ ਸੁਪਨ ਮੈ ਆਇ ਕੈ ॥

Gorakh ist zu mir im Traum gekommen und hat gesagt:

ਜਬ ਲੌ ਤ੍ਰਿਯ ਏ ਜਿਯਤ ਰਾਜ ਤਬ ਲੌ ਕਰੌ ॥

Solange diese Frauen leben, herrsche du.

ਹੋ ਜਬ ਏ ਸਭ ਮਰਿ ਜੈ ਹੈ ਤਬ ਪਗ ਮਗ ਧਰੋ ॥੭੬॥

Wenn sie alle gestorben sind, dann folge meinem Pfad.

ਸੁਨਿ ਰਨਿਯਨ ਕੇ ਬਚਨ ਨ੍ਰਿਪਹਿ ਕਰੁਣਾ ਭਈ ॥

Als der König die Worte der Königinnen hörte, empfand er Mitleid.

ਤਿਨ ਕੈ ਭੀਤਰ ਬੁਧ ਕਛੁਕ ਅਪੁਨੀ ਦਈ ॥

Er gab ihnen etwas von seinem eigenen Verstand.

ਜੋ ਕਛੁ ਪਿੰਗੁਲ ਕਹਿਯੋ ਮਾਨ ਸੋਈ ਲਿਯੋ ॥

Was immer der Lahme sagte, er nahm es an.

ਹੋ ਰਾਜ ਜੋਗ ਘਰ ਬੈਠ ਦੋਊ ਅਪਨੇ ਕਿਯੋ ॥੭੭॥

Er übte sowohl weltliche Herrschaft als auch spirituelle Disziplin in seinem Haus aus.

ਦੋਹਰਾ ॥

Dohra

ਮਾਨਿ ਰਾਨਿਯਨ ਕੋ ਬਚਨ ਰਾਜ ਕਰਿਯੋ ਸੁਖ ਮਾਨਿ ॥

Den Worten der Königinnen folgend, herrschte der König glücklich.

ਬਹੁਰਿ ਪਿੰਗੁਲ ਕੇ ਮਰੇ ਬਨ ਕੌ ਕਿਯੋ ਪਯਾਨ ॥੭੮॥

Nachdem der Lahme gestorben war, machte er sich auf den Weg in den Wald.

ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਚਰਿਤ੍ਰ ਪਖ੍ਯਾਨੇ ਤ੍ਰਿਯਾ ਚਰਿਤ੍ਰੇ ਮੰਤ੍ਰੀ ਭੂਪ ਸੰਬਾਦੇ ਦੋਇ ਸੌ ਨੌ ਚਰਿਤ੍ਰ ਸਮਾਪਤਮ ਸਤੁ ਸੁਭਮ ਸਤੁ ॥੨੦੯॥੪੦੧੨॥ਅਫਜੂੰ॥

Ende des Charakters des Ministers und des Königs im Dialog, Kapitel 209 ist beendet. 4012. Afjoon.

ਦੋਹਰਾ ॥

Dohra

ਮਗਧ ਦੇਸ ਕੋ ਰਾਵ ਇਕ ਸਰਸ ਸਿੰਘ ਬਡਭਾਗਿ ॥

Ein König im Land Magadh, Sarasa Singh, ein großer Glücklicher.