ਝਖ ਕੇਤੁਕ ਬਾਨਨ ਪੀੜਤ ਭੀ ਮਨ ਜਾਇ ਰਹਿਯੋ ਮਨ ਮੋਹਨ ਮੈ ॥

Mit zitterndem Banner, von Schmerzen geplagt, verweilte der Geist doch im Herzen des Verliebten.

ਮਨੋ ਦੀਪਕ ਭੇਦ ਸੁਨੋ ਸੁਰ ਨਾਦ ਮ੍ਰਿਗੀ ਗਨ ਜਾਨੁ ਬਿਧੀ ਮਨ ਮੈ ॥੪੮॥

Höre die Geheimnisse des göttlichen Lichts, wie die Rehe vom Klang der Musik angezogen werden, so wird der Geist geführt.

ਦੋਹਰਾ ॥

Dohara ||

ਅਨਿਕ ਜਤਨ ਕਰਿ ਕਰਿ ਤ੍ਰਿਯਾ ਹਾਰਤ ਭਈ ਅਨੇਕ ॥

Mit unzähligen Bemühungen erschöpften sich die Frauen, doch ohne Erfolg.

ਬਨ ਹੀ ਕੌ ਨ੍ਰਿਪ ਜਾਤ ਭਯੋ ਮਾਨਿਯੋ ਬਚਨ ਨ ਏਕ ॥੪੯॥

Als der König in den Wald ging, hörte er auf keinen einzigen Rat.

ਜਬ ਰਾਜਾ ਬਨ ਮੈ ਗਏ ਗੋਰਖ ਗੁਰੂ ਬੁਲਾਇ ॥

Als der König in den Wald ging, rief er Gorakh Guru.

ਬਹੁਰਿ ਭਾਤਿ ਸਿਛ੍ਯਾ ਦਈ ਤਾਹਿ ਸਿਖ੍ਯ ਠਹਰਾਇ ॥੫੦॥

Er gab ihm erneut verschiedene Lehren und machte ihn zu seinem Schüler.

ਭਰਥਰੀ ਬਾਚ ॥

Bhartri sprach:

ਕਵਨ ਮਰੈ ਮਾਰੈ ਕਵਨ ਕਹਤ ਸੁਨਤ ਕਹ ਕੋਇ ॥

Wer stirbt? Wer tötet? Wer spricht, wer hört? Wer ist es?

ਕੋ ਰੋਵੈ ਕਵਨੈ ਹਸੈ ਕਵਨ ਜਰਾ ਜਿਤ ਹੋਇ ॥੫੧॥

Wer weint? Wer lacht? Wer wird von Alter und Verfall ergriffen?

ਚੌਪਈ ॥

Chaupai:

ਹਸਿ ਗੋਰਖ ਇਮਿ ਬਚਨ ਉਚਾਰੇ ॥

Gorakh lachte und sprach diese Worte:

ਸੁਨਹੁ ਭਰਥ ਹਰਿ ਰਾਜ ਹਮਾਰੇ ॥

Höre, Bharthari, König, dies sind meine Worte.

ਸਤਿ ਝੂਠ ਮੂਓ ਹੰਕਾਰਾ ॥

Wahrheit, Lüge, Tod und Stolz.

ਕਬਹੂ ਮਰਤ ਨ ਬੋਲਨਹਾਰਾ ॥੫੨॥

Der Sprecher stirbt niemals.

ਦੋਹਰਾ ॥

Dohra:

ਕਾਲ ਮਰੈ ਕਾਯਾ ਮਰੈ ਕਾਲੈ ਕਰਤ ਉਚਾਰ ॥

Die Zeit stirbt, der Körper stirbt, die Zeit bringt die Worte hervor.

ਜੀਭੈ ਗੁਨ ਬਖ੍ਯਾਨ ਹੀ ਸ੍ਰਵਨਨ ਸੁਨਤ ਸੁਧਾਰ ॥੫੩॥

Die Zunge preist die Tugenden, die Ohren hören die Wahrheit.

ਚੌਪਈ ॥

Chaupai:

ਕਾਲ ਨੈਨ ਹ੍ਵੈ ਸਭਨ ਨਿਹਰਈ ॥

Die Zeit sieht mit allen Augen.

ਕਾਲ ਬਕਤ੍ਰ ਹ੍ਵੈ ਬਾਕ ਉਚਰਈ ॥

Die Zeit spricht mit allen Mündern.

ਕਾਲ ਮਰਤ ਕਾਲ ਹੀ ਮਾਰੈ ॥

Die Zeit tötet, die Zeit wird getötet.

ਭੂਲਾ ਲੋਗ ਭਰਮ ਬੀਚਾਰੈ ॥੫੪॥

Die Menschen sind verwirrt und denken in Illusion.

ਦੋਹਰਾ ॥

Dohra:

ਕਾਲ ਹਸਤ ਕਾਲੈ ਰੋਵਤ ਕਰਤ ਜਰਾ ਜਿਤ ਹੋਇ ॥

Die Zeit lacht, die Zeit weint, die Zeit wird von Alter und Verfall ergriffen.

ਕਾਲ ਪਾਇ ਉਪਜਤ ਸਭੈ ਕਾਲ ਪਾਇ ਬਧ ਹੋਇ ॥੫੫॥

Alles entsteht durch die Zeit, alles vergeht durch die Zeit.

ਚੌਪਈ ॥

Chaupai:

ਕਾਲੈ ਮਰਤ ਕਾਲ ਹੀ ਮਾਰੈ ॥

Die Zeit tötet, die Zeit wird getötet.

ਭ੍ਰਮਿ ਭ੍ਰਮਿ ਪਿੰਡ ਅਵਾਰਾ ਪਾਰੈ ॥

Verirrt irrt der Körper umher und überschreitet die Grenzen.

ਕਾਮ ਕ੍ਰੋਧ ਮੂਓ ਹੰਕਾਰਾ ॥

Lust, Zorn, Tod und Stolz.

ਏਕ ਨ ਮਰਿਯੋ ਸੁ ਬੋਲਣਹਾਰਾ ॥੫੬॥

Einer starb nicht, der Sprecher.

ਆਸਾ ਕਰਤ ਸਕਲ ਜਗ ਮਰਈ ॥

Alle leben in Hoffnung und sterben.

ਕੌਨ ਪੁਰਖੁ ਆਸਾ ਪਰਹਰਈ ॥

Welcher Mensch kann die Hoffnung aufgeben?

ਜੋ ਨਰ ਕੋਊ ਆਸ ਕੌ ਤ੍ਯਾਗੈ ॥

Der Mensch, der jede Hoffnung aufgibt.

ਸੋ ਹਰਿ ਕੇ ਪਾਇਨ ਸੌ ਲਾਗੈ ॥੫੭॥

Er klammert sich an die Füße des Hari.

ਦੋਹਰਾ ॥

Dohra:

ਆਸਾ ਕੀ ਆਸਾ ਪੁਰਖ ਜੋ ਕੋਊ ਤਜਤ ਬਨਾਇ ॥

Die Hoffnung auf Hoffnung, die der Mensch aufgibt.

ਪਾਪ ਪੁੰਨ੍ਯ ਸਰ ਤਰਿ ਤੁਰਤ ਪਰਮ ਪੁਰੀ ਕਹ ਜਾਇ ॥੫੮॥

Er überquert den Ozean von Sünde und Verdienst und geht sofort in die höchste Welt.

ਜ੍ਯੋ ਸਮੁੰਦਹਿ ਗੰਗਾ ਮਿਲਤ ਸਹੰਸ ਧਾਰ ਕੈ ਸਾਜ ॥

So wie der Ganges mit tausend Strömen in den Ozean fließt.

ਤ੍ਯੋਂ ਗੋਰਖ ਰਿਖਿਰਾਜ ਸਿਯੋਂ ਆਜੁ ਮਿਲ੍ਯੋ ਨ੍ਰਿਪ ਰਾਜ ॥੫੯॥

So hat sich der weise Gorakh heute mit dem König vereint.

ਚੌਪਈ ॥

Chaupai:

ਯਾਤੇ ਮੈ ਬਿਸਥਾਰ ਨ ਕਰੌ ॥

Deshalb werde ich nicht ins Detail gehen.

ਗ੍ਰੰਥ ਬਢਨ ਤੇ ਅਤਿ ਚਿਤ ਡਰੌ ॥

Ich fürchte mich sehr davor, den Granth zu verlängern.

ਤਾ ਤੇ ਕਥਾ ਨ ਅਧਿਕ ਬਢਾਈ ॥

Daher habe ich die Geschichte nicht weiter ausgedehnt.

ਭੂਲ ਪਰੀ ਤਹ ਲੇਹੁ ਬਨਾਈ ॥੬੦॥

Wenn ein Fehler gemacht wurde, korrigiere ihn.

ਗੋਰਖ ਸੋ ਗੋਸਟਿ ਜਬ ਭਈ ॥

Als dieses Gespräch mit Gorakh stattfand.

ਰਾਜਾ ਕੀ ਦੁਰਮਤਿ ਸਭ ਗਈ ॥

All der schlechte Verstand des Königs verschwand.

ਸੀਖਤ ਗ੍ਯਾਨ ਭਲੀ ਬਿਧਿ ਭਯੋ ॥

Er erlangte Weisheit auf gute Weise.