ਦਾਰੂ ਬਿਖੈ ਅੰਗਾਰੇ ਝਰੇ ॥

Das Gift des Todes fiel wie glühende Kohlen herab.

ਸਭ ਤਸਕਰ ਤਬ ਹੀ ਉਡ ਗਏ ॥

Alle Diebe flohen in diesem Augenblick davon.

ਭੂਚਰ ਤੇ ਖੇਚਰ ਸੋ ਭਏ ॥੮॥

Sie erhoben sich vom Boden in den Himmel. (8)

ਦਾਰੂ ਉਡਤ ਚੋਰਿ ਉਡਿ ਗਏ ॥

Das Gift floh, und die Diebe flohen davon.

ਸਭ ਹੀ ਫਿਰਤ ਗਗਨ ਮੌ ਭਏ ॥

Alle begannen, sich im Himmel zu bewegen.

ਦਸ ਦਸ ਕੋਸ ਜਾਇ ਕਰ ਪਰੇ ॥

Zehn mal zehn Kos (eine Längeneinheit) weit fielen sie nieder.

ਹਾਡ ਗੋਡ ਨਹਿ ਮੂੰਡ ਉਬਰੇ ॥੯॥

Keine Knochen, keine Glieder, keine Köpfe blieben übrig. (9)

ਏਕੈ ਬਾਰ ਚੋਰ ਉਡ ਗਏ ॥

In einem einzigen Moment flohen die Diebe davon.

ਜੀਵਤ ਏਕ ਨ ਬਾਚਤ ਭਏ ॥

Keiner der Lebenden blieb am Leben.

ਇਹ ਚਰਿਤ੍ਰ ਅਬਲਾ ਤਿਹ ਮਾਰਿਯੋ ॥

Diese List tötete die schwache Frau.

ਛਲ ਕੇ ਅਪਨੋ ਧਾਮ ਉਬਾਰਿਯੋ ॥੧੦॥

Mit Täuschung rettete sie ihr eigenes Zuhause. (10)

ਇਹ ਛਲ ਸਭ ਚੋਰਨ ਕਹ ਘਾਈ ॥

Diese Täuschung tötete alle Diebe.

ਬਹੁਰੈ ਧਾਮ ਆਪਨੋ ਆਈ ॥

Sie kehrte zu ihrem eigenen Zuhause zurück.

ਇੰਦ੍ਰ ਬਿਸਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਿਵ ਹੋਈ ॥

Indra, Vishnu, Brahma und Shiva

ਤ੍ਰਿਯ ਚਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਬਚਤ ਨ ਕੋਈ ॥੧੧॥

Vor der List der Frau ist niemand sicher. (11)

ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਚਰਿਤ੍ਰ ਪਖ੍ਯਾਨੇ ਤ੍ਰਿਯਾ ਚਰਿਤ੍ਰੇ ਮੰਤ੍ਰੀ ਭੂਪ ਸੰਬਾਦੇ ਇਕ ਸੌ ਛਿਆਸੀਵੋ ਚਰਿਤ੍ਰ ਸਮਾਪਤਮ ਸਤੁ ਸੁਭਮ ਸਤੁ ॥੧੮੬॥੩੫੬੬॥ਅਫਜੂੰ॥

Ende des Charakters der Frau, im Dialog zwischen Minister und König, Charakter 186. Ende. Segen. Segen. (186) (3566) (Afjoo)

ਚੌਪਈ ॥

Chaupai.

ਕਾਮ ਕਲਾ ਕਾਮਨਿ ਇਕ ਸੁਨੀ ॥

Die Frau, die die Künste der Liebe kannte,

ਬੇਦ ਸਾਸਤ੍ਰ ਭੀਤਰਿ ਅਤਿ ਗੁਨੀ ॥

Die in den Veden und Schriften sehr erfahren war,

ਤਾ ਕੋ ਪੁਤ੍ਰ ਨ ਆਗ੍ਯਾ ਮਾਨੈ ॥

Ihr Sohn gehorchte ihr nicht.

ਯਾ ਤੇ ਮਾਤ ਕੋਪ ਚਿਤ ਠਾਨੈ ॥੧॥

Deshalb wurde die Mutter wütend. (1)

ਕੁਬੁਧਿ ਬਿਖੈ ਦਿਨੁ ਰੈਨਿ ਗਵਾਵੈ ॥

Sie verbrachte Tag und Nacht in Torheit.

ਮਾਤ ਪਿਤਾ ਕੋ ਦਰਬੁ ਲੁਟਾਵੈ ॥

Sie verschwendete das Vermögen ihrer Eltern.

ਗੁੰਡਨ ਸਾਥ ਕਰੈ ਗੁਜਰਾਨਾ ॥

Sie lebte mit Schurken zusammen.

ਕਰਤ ਕੁਬਿਰਤਿ ਪਿਯਤ ਮਦ ਪਾਨਾ ॥੨॥

Sie beging Unzucht und trank Wein. (2)

ਤਾ ਕੋ ਭ੍ਰਾਤ ਦੁਤਿਯ ਸੁਭ ਕਾਰੀ ॥

Ihr zweiter Sohn war tugendhaft und gut,

ਜੂਪ ਰਹਿਤ ਨ ਕਛੂ ਦੁਰਚਾਰੀ ॥

Ohne Laster, ohne jegliches Fehlverhalten.

ਤਾ ਸੌ ਨੇਹ ਮਾਤ ਕੋ ਰਹੈ ॥

Die Mutter liebte ihn sehr.

ਯਾ ਕੌ ਬੇਗਿ ਸੰਘਾਰੋ ਚਹੈ ॥੩॥

Sie wollte den ersten Sohn schnell vernichten. (3)

ਏਕ ਦਿਵਸ ਜਬ ਸੋ ਘਰ ਆਯੋ ॥

Eines Tages, als er nach Hause kam,

ਸੋਤ ਛਾਪਰੀ ਮਾਝ ਤਕਾਯੋ ॥

Sah er die Strohhütte, in der er sich befand.

ਟਟਿਆ ਦ੍ਵਾਰ ਆਗਿ ਦੈ ਦਈ ॥

Er zündete das Tor an.

ਸੁਤ ਕੋ ਮਾਤ ਜਰਾਵਤ ਭਈ ॥੪॥

Die Mutter verbrannte ihren Sohn. (4)

ਮਾਤ ਪੂਤ ਕੌ ਪ੍ਰਥਮ ਜਰਾਯੋ ॥

Die Mutter verbrannte zuerst ihren Sohn.

ਰੋਇ ਰੋਇ ਸਭ ਜਗਤ ਸੁਨਾਯੋ ॥

Unter Weinen machte sie die ganze Welt aufmerksam.

ਆਗਿ ਲਗਾਇ ਪਾਨਿ ਕੌ ਧਾਈ ॥

Sie zündete das Feuer an und rannte zum Wasser.

ਮੂਰਖ ਬਾਤ ਨ ਕਿਨਹੂੰ ਪਾਈ ॥੫॥

Der Narr verstand die Sache nicht. (5)

ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਚਰਿਤ੍ਰ ਪਖ੍ਯਾਨੇ ਤ੍ਰਿਯਾ ਚਰਿਤ੍ਰੇ ਮੰਤ੍ਰੀ ਭੂਪ ਸੰਬਾਦੇ ਇਕ ਸੌ ਸਤਾਸੀਵੋ ਚਰਿਤ੍ਰ ਸਮਾਪਤਮ ਸਤੁ ਸੁਭਮ ਸਤੁ ॥੧੮੭॥੩੫੭੧॥ਅਫਜੂੰ॥

Ende des Charakters der Frau, im Dialog zwischen Minister und König, Charakter 187. Ende. Segen. Segen. (187) (3571) (Afjoo)

ਚੌਪਈ ॥

Chaupai.

ਕੰਚਨ ਪ੍ਰਭਾ ਜਾਟਜਾ ਰਹੈ ॥

Sie hatte eine Frau von goldenem Glanz und geflochtenem Haar.

ਅਤਿ ਦੁਤਿਵਾਨ ਤਾਹਿ ਜਗ ਕਹੈ ॥

Die Welt nannte sie sehr schön.

ਭਰਤਾ ਏਕ ਪ੍ਰਥਮ ਤਿਨ ਕਿਯੋ ॥

Sie hatte zuerst einen Ehemann.

ਰੁਚਿਯੋ ਨ ਡਾਰਿ ਫਾਸ ਹਨਿ ਦਿਯੋ ॥੧॥

Er gefiel ihr nicht, also tötete sie ihn mit einer Falle. (1)

ਕੇਤਿਕ ਦਿਨਨ ਔਰ ਪਤਿ ਕਰਿਯੋ ॥

Nach einigen Tagen nahm sie einen anderen Ehemann.

ਸੋਊ ਨ ਰੁਚਿਯੋ ਕਟਾਰੀ ਮਰਿਯੋ ॥

Auch er gefiel ihr nicht, also tötete sie ihn mit einem Dolch.

ਮਾਸ ਬਿਖੈ ਔਰੈ ਪਤਿ ਪਾਯੋ ॥

Innerhalb eines Monats fand sie einen anderen Ehemann.

ਸੋਊ ਦੈ ਕੈ ਬਿਖੁ ਤ੍ਰਿਯ ਘਾਯੋ ॥੨॥

Auch er wurde von ihr mit Gift getötet. (2)

ਚੌਥੇ ਨਾਥ ਨਾਇਕਾ ਕੀਨੋ ॥

Als vierten Ehemann nahm sie einen Anführer.